Het was dus maandagmorgen. Ik had het eerste weekend overleefd en vooral, ik had mijn kleine feniks zien herrijzen uit zijn schoendoos. Rafke at terug en ik danste van blijdschap in het rond door de slaapkamer en de dressing. Joehoe !
Nelleke schudde meewarig het hoofd en schaamde zich in mijn plaats voor de oncontroleerbare uitingen en oerkreten van vreugde.
Het leuke aan alleen thuis zijn is dat je met niemand hoeft rekening te houden. Wat een feest ! Ik had de afgelopen 20 jaren non-stop moeten zorgen voor mijn gezin. Elke dag opnieuw is er die immense verantwoordelijkheid van het moederschap en het partnerschap. Als moeder draai je constant rondjes, willen of niet. De rat-race van het moederschap met nooit eens een snipperdagje om te ontpuffen.
En nu Rafke beter was, kon ik letterlijk foert zeggen en genieten van me-time. Ik at wanneer ik wilde of als ik er zin in had, ik at pizza en andere rommel, liggend in de zetel. Ja, ja, Noah-lief, mama at pizza in de zetel, ha. Wat een schande.
De tv stond de hele dag aan, ter compensatie van een gesprekspartner, denk ik. Ik worstelde me door het hele Vitaya-aanbod, werd een fan van Sturm der Liebe en had zo te doen met ons Theresa.
Ik las 2 boeken tegelijkertijd, maar was te rusteloos om te begrijpen wat er speelde met de historische hoofdpersonages.
Tijd telde niet meer, ik leefde op het ritme van mijn gevoel.
Kleren aandoen was ook al niet echt een noodzaak. Tot de middag liep ik in mijn verhullend niemendalletje ...
Had ik beter niet gedaan.
Op maandagmorgen dus ging de bel. Ik stopte mijn devoot dansritueel om de goden te bedanken dat ik mijn kleine snotaap terug had ... de bel, ik keek naar Raf, Raf keek terug en dat was het ... de bel Raf, heb je dat ook gehoord ? In mijn kluizenaarsbestaan had ik geen rekening gehouden met de bel.
Een blik door het venster vertelde me dat het pijpenstelen goot, een wolkbreuk. Wie zou er zo moedig zijn om deze wolken-tsunami te trotseren? Wat kon er zo belangrijk zijn?
De bel ging nog eens. Ik hoopte op een zinnig antwoord van Raf, maar dat kwam er niet. De Stomme van Portici bekeek me vanuit zijn ziekenbed...
Ik besliste dan maar de deur te gaan open doen.
En toen besefte ik dat ik niet meer droeg dan een satijnen lapje. Ik griste snel een zijde kamerjas van de haak, drapeerde hem over mijn schouders en haastte me naar de voordeur. Onderweg schudde ik mijn haren in slowmotion los en fatsoeneerde mijn tweeling, die niet te temmen bleek in al die glijdende stofjes. Pamela Anderson was in the house.
Ik opende de deur. Er stond een man in Hugo Boss - maatpak te verdrinken in de regen. Ik maande hem aan dat hij mocht binnenkomen. Krisje, een vreemde man in je huis ? Wie zal je redden ? Foei! Foei! Hij droop. De regenstralen vielen van zijn maatpak op de vloer en vormden een idyllisch beekje in de hal.
En terwijl hij stond te druipen, stelde hij zich voor als DE BELASTINGSCONTROLEUR !!! En nu een muziekje van Hitchkock graag !
Net zoals ik geschrokken was van het woord belastingscontroleur was onze man helemaal van zijn melk door mijn verschijning, denk ik. Aan een tour door de Grand Canyon had hij zich op een maandagmorgen niet verwacht. Als hij hallo had geroepen in de richting van mijn decolleté, had het een kwartier geduurd vooraleer zijn echo zou uitgezongen zijn.
Dus we stonden daar allebei heel ambetant en verveeld. Hij kletsnat en ik met mijn kamerjas, toegeknepen met witte vuistjes rond mijn keel. Had het een C-film geweest dan had je het vervolg kunnen voorspellen, maar dit was de harde realiteit, het nu.
Het enige dat ik kon uitkramen was : wilt u een handdoekje ? Hij had zo graag die handdoek gehad, maar zulke formaliteiten waren niet toegestaan in zijn ambt. Of de heer des huizes thuis was ? Nee meneer, die zit in de echte Grand Canyon. En u bent dan ? vroeg hij.
De kuisvrouw, zag ik hem denken, die het bont maakte nu haar baas er niet was.
Ik ben de echtgenote, meneer. Ding Dong. En toen snapte hij er niks meer van ...
Ik probeerde tijd te rekken, want belastingen en boekhouding, was nu niet meteen mijn voornaamste zorg geweest het afgelopen jaar. Mijn financiële resumé was er één van een grote berg papieren, op een stapeltje, onder een hoop boeken en tijdschriften, tussen enkele gebruikte koffiemokken. Een boekhouder zou groen uitslaan bij mijn ingenieus facturatie/koffiezet systeem.
Dus u kan me niet helpen ? Nee meneer.
Beiden waren we opgelucht toen hij vertelde dat hij best eens zou terugkomen als echtgenoot in de buurt was. Ja, meneer, hebt u groot gelijk in.
En de deur viel toe achter hem. Ik sprong een gat in de lucht, liep hysterisch naar de ziekenboeg, startte opnieuw met een regendans en riep : Rafke, de belastingscontroleur stond godverdekke aan de deur.
Miauw antwoordde hij.
Wordt vervolgd.
Super, die man heeft de dag van zijn leven meegemaakt :)
BeantwoordenVerwijderenEn dat op een maandagmorgen ... haha ...
Verwijderen