De vakantie van ons leven - Rafke twijfelt om een engeltje te worden.

Die nacht zou ik alleen in het grote bed moeten klimmen. Het leek me ineens zo enorm. Radiostilte aan de kant van papa en de kids, want die hingen ergens hoog in de lucht.

De regel van geen poezen in het bed, lapte ik aan mijn laars. Rafke en Nelleke begrepen er niks van, maar rolden gedwee door de pluimen van het krakende dekbed. De gsm in de aanslag, een dik boek in de buurt en twee donzige poezen om me gezelschap te houden. Het zou wel eens kunnen lukken ... hoopte ik ...

Na middernacht veranderde de stemming van dramatisch in verontrustend. Onze dikke Raf begon te braken als een exorcist. Waar ik nog dacht dat het om een verdwaalde haarbal ging, bleek hij veranderd in  Eyjafjallajökul, de vuurspuwende vulkaan uit Ijsland.

Veel heb ik die nacht niet meer geslapen. Met dweil en papierrol in de aanslag achtervolgde ik mijn kleine witte  kotsende wolk.

Tegen de ochtend was het ventje helemaal uitgeput en vond ik hem, na een poosje zoeken, weggemoffeld tussen de schoenen van echtgenoot in de dressing. Captain, we have a major problem.  De schoenen van papa zijn namelijk een teken aan de wand. Toen Raf jaren terug problemen had aan zijn niertjes, was de dressing met schoenenschap de ziekenboeg van dienst.

Ik belde de dierenarts en mocht met mijn kleine ventje langs gaan. Een keelontsteking. Gelukkig waren we er snel bij en hadden we een longontsteking kunnen vermijden. Raf kreeg enkele spuiten in zijn gat en de dokter gaf me een doosje antibiotica mee. Zo gingen we samen het weekend in.

Ik had geen tijd om te treuren om het Amerikaverhaal. Mijn kleine Rafke eiste mijn aandacht volledig op. 

Maar het ging niet goed met hem. Van kwaad naar erger. Hij at niet, hij dronk niet, hij plaste ter plaatse waar hij lag. Het zag er niet goed uit...

Meermaals per dag plooide ik mijn Knex-knieën in de goede positie en ging dan naast hem zitten. Hoe ik weer zou recht geraken met die Knex-knieën, dat waren zorgen voor later …. Ik waakte het hele weekend aan zijn zijde en zag alle energie wegvloeien uit zijn pluizige lijfje. Zijn haartjes stonden stug in een krans rond zijn lichaampje.

De antibiotica kreeg ik niet in zijn keel. Zus had nochtans gezegd : het pilletje in zijn strot duwen, op je tanden bijten, het lukt wel. Zus is dan ook Catwoman. Maar elke poging om een pilletje in mijn doodzieke kabouter te duwen … het mislukte elke keer en het pilletje katapulteerde met een grote boog terug door de kamer en stuiterde weg in de oneindigheid. Nelleke zag het allemaal gebeuren, maar ze liet er niet één keer haar slaap voor. De bitch ! Haar halfbroertje lag eenzaam weg te kwijnen in de ziekenboeg en onze kleine Miss-België-kattin kon haar alleen maar bekommeren om haar glanzende lokken. Soms zou ik gedacht hebben dat ze lag te grijnzen om Rafke zijn miserie.

Op zondagavond was hij nog een vodje. Ik zat naast hem, tussen de stinkschoenen van Echtgenoot. Ik nam hem op en kangeroede hem, legde hem op mijn borstkas en wiegde hem als een doodziek baby’tje. Hij liet het toe. In gezondere tijden had hij me allang een flinke rechtse verkocht.

Moest ik afscheid nemen van mijn mooie prins ? 

In gedachte vroeg ik me af wie zijn grafje zou delven in de achtertuin. Mijn papa bellen als het zo ver was ? Ik vroeg me ook af waarom dit juist nu had moeten gebeuren. Wat als ik toch het vliegtuig had genomen. Ik mocht er niet aan denken.

Ik kon alleen mijn kleine jongen bij staan. Gelukkig was ik er wel. En samen trotseerden we de donkere nacht, voor de laatste keer ...

En toen gebeurde er een klein mirakel. Later die nacht had ik gezien hoe mijn ventje een beetje water had gedronken uit het blauwe Ikea-potje, dat geparkeerd stond naast de linker Floris Van Bommel-schoen van echtgenoot. Eindelijk. 

Op maandagmorgen was Rafke terug onder de levenden, zij het nog wankel en zwak, maar hij was terug. De genezing kon beginnen.

Later die week is hij beginnen eten als een vraatzuchtige  Amerikaan en heeft zich onnozel gefret met de inhoud van tientallen Whiskaszakjes. Ik kon het niet bijhouden. Maar zijn verloren grammetjes en pondjes moesten terug aangedikt worden.

Hij heeft er ook nog een pracht van een snotvalling aan overgehouden. Niezen als een windturbine in de regendouche. Kletsnat was ik als hij zijn neus in mijn buurt stak. Zijn natte haren plakten langs zijn hippiekop, maar ik maakte me geen zorgen meer, want hij at nog altijd als een bourgondisch leeuwtje.

Ondertussen zijn alle virussen en bacteriën overwonnen en heb ik een pracht van een kater die niet meer van mijn zijde wijkt. We hebben samen de dark side getrotseerd, elk met onze eigen demonen, heel sereen en heel intens en we hebben een band gesmeed voor het leven. Onze Raf, da's liefde. En voorlopig bindt hij zijn vleugeltjes nog niet aan.

Wordt vervolgd.