De vakantie van ons leven. Het zakdoekenverhaal.

De vakantie van ons leven. Het zakdoekenverhaal.

Hadden we er naar uitgekeken ? Ik zeker niet. Ik had sinds januari lieflijk aan iedereen verkondigd dat ik niet mee ging naar Amerika. Waarom ik dat deed ... ik zoek ook nog een verklaring. Hoewel, de laatste twee keren dat ik gevlogen had, was niet meteen een succes geweest. Richting Turkijë had ik het gevoel gehad lichtjes te stikken ... Doe godverdomme die deur van het vliegtuig open, had ik willen roepen. Ik wou er gewoonweg af, maar het kon niet. Stel je voor.

En richting Bangkok was ik doodziek geweest, ijlend van de koorts had ik het luchtruim doorkruist en gezworen dat ik nooit meer op vakantie zou gaan met een vliegtuig. Ik die al 22 jaar lang de halve wereld had bezocht met tientallen vluchten, ik had er ineens genoeg van.

Maar dat was buiten de capriolen van Echtgenoot gerekend. Van zodra het vliegtuig zijn wieltjes op Zaventemse bodem zet, is hij alweer een nieuwe vakantie aan 't boeken. Zo vermoeiend. Soms wil ik eens nikske doen, hallo.

En dus boekte Echtgenoot de reis van ons leven. We waren immers 20 jaar getrouwd.  In juli zouden we Amerila doorkruisen, met 6 vluchten en ettelijke honderden kilometers racen door berg en dal met de wagen. Joepie, daar ging alweer een poging om eens een gezellige relaxvakantie te hebben, liefst van al onder de parasol in onze tuin of in een huisje in de Provence.

Echtgenoot en kids waren het laatste jaar selectief doof geweest voor mijn kreten en ik was misschien niet duidelijk genoeg geweest.

Met alle gevolgen van dien.

Ik zal je de pijnlijke details besparen ... maar op 24 juli zat ik huilend in een taxi, onderweg naar huis en niet naar Amerika. Ik had echtgenoot en de kids goodbye gekust en was er vandoor gegaan als een dief in de nacht. Alleen niet geruisloos, maar met veel drama en tranen en schaamte.

Een paniekaanval legde mijn rationele zijn volledig lam. Ik kon alleen maar denken aan claustrofobische martelpraktijken. Ik kon het vliegtuig niet op. Het ging niet.  Angst is een lelijk beestje. Een medewerker Van US Airlines cancelde mijn ticket. Het ging ineens snel.
Nadat ik Echtgenoot en kids de douane zag doorgaan, nestelde ik me achter een bancontact-terminal in de vertrekhal, weende de ogen uit mijn kop en stierf daar ter plekke een kleine dood. Ik belde de mama en mijn zusje, ik blies ze letterlijk uit hun ochtendlijke sokken : Jij hebt wat gedaan, godverdomme !

Maar de ontzetting en verontwaardiging maakte snel plaats voor medelijden en binnen de korste keren werkte de tamtam en schaarde mijn lieve familie zich rond me en beloofde me door de zwaarste drie weken van mijn leven te loodsen.

De taximan had met me te doen. Awel madammeke, uwe pas vergeten? Hij kwetterde als een marktwijf om de sfeer in de auto vrolijk te houden. Het mocht niet baten, ik huilde nog steeds ... hij zette me thuis af en zei dat ik goed voor mezelf moest zorgen en me moest omringen met familie en vrienden.

Bij thuiskomst belde ik meteen de psychologe, die ik alweer 4 jaar niet meer gezien had. Ze had me altijd op het hart gedrukt dat ik haar mocht bellen als ik er behoefte aan had. En dit was zo'n dagje, denk ik. Ik zocht bij haar een verklaring voor mijn panische gedrag, dat out of the blue, mijn leven op zijn kop had gezet.

Ik nam me voor er het beste van te maken. Van zodra ik hoorde dat de kids en de papa ok waren, kon ik weer wat ademhalen. Later zouden we elke dag skypen en zag ik dat het goed was en dat ze een unieke papa-zoon-dochter-vakantie beleefden die hun band alleen maar zou versterken.

Gelukkig zijn we ook een modern en vrij gezin en hebben we er geen probleem mee gehad om de vakantie apart door te brengen. In vele gezinnen, zou iedereen aan de grond gebleven zijn. 

En voor de rest besloot ik om mezelf op te sluiten, letterlijk en figuurlijk. Ik belde geen vrienden. Ik schaamde me veel te hard, voor hetgeen was gebeurd. Nu besef ik dat ik dat wel had moeten doen, want zo'n leven in isolement is niet leuk. Maar ik was niet klaar om negatieve opmerkingen te counteren. Iedereen zou zijn mening wel klaar hebben. Bovendien vond ik dat het goed moest zitten tussen mezelf en Echtgenoot, alvorens geruchten de wereld in te sturen. Worst case zette Echtgenoot me aan de deur bij thuiskomst. Je zou voor minder scheiden. Dat porseleinen huwelijk vertoonde misschien wel barstjes.

De enige die ik toeliet in mijn ellende, was mijn familie. Ze had me niet veroordeeld, maar gekoesterd en getroost in deze chaotische dagen.

Mijn opsluiting in totale isolatie heeft me stof genoeg opgeleverd voor een heel boek. Waar ik had gedacht dat het leven saai zou verder kabbelen is er die drie weken een tornado door mijn leven geraasd. Ik ben er nog altijd niet van bekomen. Het is op alle vlakken de vakantie van mijn leven geworden. Een vakantie van me-time, na 20 jaar zorgen voor, een vakantie van letterlijke pijn, omdat mijn Knex-knie een moertje en schroefje ontbrak, een vakantie van ontdekking en bezieling, eindelijk ontdekte ik wat er mis was met mijn porseleinen huwelijk en met mezelf en een vakantie van koesteren, want mijn allerliefste spinnende katertje werd ziek.

Wordt vervolgd.