De 24 uren van Zolder !

Ja, ik weet het ... een vreemde titel. Maar ik heb het gevoel de laatste 24 uren op een circuit rond getoerd te hebben ... scheurend en gillend, opgefokt door de adrenaline.

Ik had vanmiddag afspraak in het AZ Jan Portaels voor een MRI-scan van mijn mankepootje dat nu al drie maanden weigert in het gareel te lopen. De dokter twijfelt tussen een gescheurde meniscus of versleten kraakbeen ... en heeft me doorgestuurd voor een smiley van mijn knie.

Het ventje belooft me morele steun en neemt een halve dag verlof om me te taxiën naar de trechter des horror. Maar hoe gaat dat in een verstrooid gezin ? Iedereen diep verzonken in hetgeen hij mee bezig is en voor we het goed beseffen stappen we om vijf voor vijf in de wagen en schreeuwt de GPS dat we twintig minuten te laten zullen aankomen op bestemming. Ik word wit en besluit het komende half uur te zwijgen. Ik kook van woede. Een have dag verlof en dan dit ... de files lachen ons uit en de situatie dreigt helemaal te escaleren. Ik zie me in gedachte al bellen voor een nieuwe afspraak ... en weer een maand wachten. Te gek voor woorden. Om vijf over halfzes dropt het ventje me aan de verkeerde ingang en word ik vriendelijk wandelen gestuurd. Letterlijk. Volgt u maar even de rode bolletjes mevrouw !  In mijn zoektocht naar de rode bolletjes val ik op een Securitas-man die me opvangt in zijn stoere armen en me letterlijk begeleid naar de andere kant van het ziekenhuis. Hij babbelt er rustig op los, terwijl bij mij de zenuwen echt beginnen te gieren, want ik ben officieel te laat.

Helemaal buiten adem kom ik aan op radiologie, krijg een vragenlijst onder mijn neus geduwd en heb welgeteld twee minuten om vogeltjes te zetten ... hebt u claustrofobie, kan u 30 minuten blijven stil liggen, draagt u make-up ... Ik heb thuis mijn trouwring nog 20 minuten los geschroefd en zit nu met een rood gezwollen ringvinger die signalen uitstuurt naar aliens in het universum ... ik kegelde de ring op mijn wasbak en beloofde het rotding nooit meer rond mijn wasbeerklauwen te wringen ... Na !

Daar lig ik dan, in de trechter des horror. Halfnaakt in een versleten ziekenhuisvodje. Ik weet niet wat het hardst klinkt ; mijn hartslag of die grasmachine ...

Ik ben niet bang van dat gigantische machien. Alleen, ik heb de nadrukkelijke opdracht gekregen om niet te bewegen ... en ik word daar zo zot van. Niet bewegen en dus kan ik alleen maar bedenken dat mijn tenen kriebelen ... om de minuut wipt mijn knie omhoog ... ik strijd met mijn eigen AHDH-lichaam en psychologisch draai ik helemaal door. Zweetdruppels parelen op mijn voorhoofd en door de microfoon schreeuwt de stem van Big Brother : Niet bewegen Mevrouw of we moeten opnieuw beginnen. Heel bemoedigend. Opnieuw beginnen ? Ik spurt nog liever naakt door de ziekenhuisgang dan opnieuw te moeten beginnen ...

En dan word ik op mijn geavanceerde mortuarium-bar naar buiten gerold. Het zit er op. Ik spring in mijn kleren en spurt naar de wachtzaal waar echtgenoot zit. Ik zwaai de deuren open en roep : Dit is niet leuk ! ik zie de verschrikte en ook de geamuseerde blikken van volgende slachtoffers en ik corrigeer me : Het is niet leuk om zo lang stil te liggen ! Een man moet lachen.

Ik zwalp naar buiten, gedragen door de adrenaline en vind dat ik nu wel iets verdiend heb : een groot glas alcohol ! Het word een pruimendrankje bij de Koreaan.

Maar was het niet de 24 uren Zolder ? Klopt.

Gisteren zet ik met Bo de fotostudio op in de namiddag. Aangezien mijn zolder nog steeds een zolder is, moet ik me voorlopig behelpen met een omgebouwde living ... en zo af en toe sleuren we met lampen en softboxen en met papierollen van 3 meter lang en enkele tientallen kilo`s zwaar.

Men neme dus mezelf, categorie 5 in klasse verstrooidheid en de dochter, categorie 10, in klasse verstrooidheid en een witte papierrol die hangt te blinken op een hoogte van 250 cm, gespiest door een ijzeren houder.Op een bepaald moment trek ik knielend een poot naar links en Bo die trekt een poot naar rechts en het volgende moment knalt er een papierrol met houder de grond op, maar passeert langs mijn brein en laat me gedurende 30 seconde een groot zwart gat zien.

Godverdomme dat doet pijn ! De kids durven niet meer te bewegen. Noah blijft in shock voor de playstation liggen en Bo die begint de schade op te meten van het gekreukte papier ...

Het bloed gutst uit mijn hoofd en mijn twee tieners vinden het niet nodig om ter hulp te schieten. Ik trek me terug om mijn wonden te likken, letterlijk en figuurlijk. ik bel echtgenoot om te vertellen dat ik een gat in mijn hand, euh kop, heb. Onze hygiënefreak/verpleegster beveelt om stande te pede naar de dokter te gaan. Ja, ja, ja ... sus ik hem, allemaal niet zo erg.

Echtgenoot is er toch niet gerust in en draait in volle spits zijn Mercedes achter-ste-voor op de autostrade en spurt met gierende banden naar zijn wijfie.

.

Ondertussen zijn de kids bekomen en bekijken getriggerd de oorlogswonde op mama haar kop. Het is de bliksemschicht van Harry Potter die getatoeëerd staat op mijn kruin. Voldemort heeft het gedaan.

Het volgende moment waait echtgenoot binnen, neemt een selfie van mijn bebloede hoofd en beslist dat ik toch maar naar de dokter moet.

Balen. Ik hou niet van dokters. Een kwartiertje later zit ik dus in de wachtzaal, heb sommige mensen hun volgnummertje ingepikt ... ik schaam me en terwijl ik me schaam, blijft echtgenoot foto`s maken van mijn kruin ... ik zweer het je !

De dokter bevestigt de bliksemschichtwonde en besluit de boel vast te lijmen, schrik dat die ene hersencel haar kans schoon ziet om te ontsnappen.

En terwijl ze knipt en plakt, zegt ze er nog even bij dat ik de komende week mijn haren niet mag wassen. Wat ! Daar zit ik met mijn engelenkrulletjes ... na zelfs een dag slapen ben ik al onherkenbaar ... laat staan na een week, dan heb ik gegarandeerd een rasta kapsel. No woman, No cry !

Met een Pritt-kop druip ik af ... met alweer een fijn verhaal voor mijn blogje.

Fijne week allemaal !