Krisje en de Cootjes: Krisje, ben ik dan een kutwijf ?

De dagen en weken vliegen voorbij ...

Er is weer zo veel gebeurd. Het leven raast hier maar door, non-stop.

Gisteren zijn de examens afgerond. Met twee tieners in huis is deze periode van studeren en vloeken altijd een leuke tijd en geniet ik ervan dat ik in hun buurt ben. Hoewel met de jaren blijkt dat ze me minder en minder nodig hebben. We hebben Bo, de plichtbewuste jonge dame, die haar best doet om te leren. Voor haar is dat niets meer of minder dan de hele namiddag naar haar papieren zitten staren. De tactiek werkt, want ze doet al haar examens op haar visuele en korte termijn geheugen. En dan vrees ik dat ze aan de universiteit het heel moeilijk zal hebben. Maar ons Bo is dus een brave.

En dan heb je nog Noah. Tussen twee leerpogingen door komt hij in de keuken liggen rollen en kronkelen op het tapijt. Ik heb vaak zin om hem een hondenbrokje te geven. Een echte puppy. Hij kan niet lang stilzitten en vindt het vreselijk om te leren. Ook hij lult er zich nog gezwind uit op de examens, maar in de nabije toekomst lijkt dat niet meer haalbaar. Voor beide tieners is de blokperiode de start van de vakantie, raar maar waar. Ze genieten van het thuis zijn en hebben allebei zoiets van, die examens gaan we nog snel eens afhaspelen ... Het is hier een vreemde wereld.

Nu is het nog een volledige week joepie-gevoel en dan wordt het vrijdag en wordt het vooral warm onder Noahs trollenvoetjes... want op vrijdag krijgt hij zijn rapport. Zo ver zijn we dus nog niet.

Beide monsters zijn dan ook nog eens jarig geweest in de examenperiode ... `t is een wrede wereld. Broer is nu 14 en zus is er 17. Ik sta er zelf van te kijken. Voor wie mijn blog nog niet zo lang kent, zijn hier twee links naar een lofzang over mijn beide wonderen. Over vampierenmama`s en jarige tienerzonen en Over vampierendochters en andere verstrooide schoonheden. Geniet er van, ik vind zelf dat deze twee verhaaltjes pareltjes zijn ...

Voor onze porseleinen huwelijksverjaardag trokken echtgenoot en ik naar de stad van de liefde : Parijs. We hebben Parijs vaak bezocht, met de kids en altijd hadden we grijze wolken. Parijs in de regen en met dikke winterjassen ... zo herinneren de kinderen het zich nog.

Maar nu scheen de zon en de zon legde een lieflijk romantisch laagje over Parijs en we gingen helemaal mee met de flow. Eerlijk, het blijft een onechte stad. Het is zoeken naar authentieke Parisiens. Je wordt overspoeld door honderden bussen met Chinese bruidjes, je wordt bediend door norse garçons ... maar toch. We schakelden ons rationele brein uit en slenterden verliefd langs de donkere straatjes van de lichtstad.

Vooral donker dus. Aangezien we allebei graag bezig zijn met fotografie, was dit voor ons het uitgelezen moment om de nacht in te duiken met statief en camera ... we berekenden sluitertijden en diafragma`s en waren verwonderd over de beelden die op het scherm verschenen. Dat is dan liefde ... samen plaatjes schieten onder de Eiffeltoren ! Het resultaat vind je hier Parijs in foto`s !

En de romantiek vierde hoogtij, al op de eerste avond. We hadden een pleintje gevonden met kleine restaurantjes en pikten er eentje uit. Niet meteen de beste keuze. Veel rumoer en gerommel door het personeel. In een blind moment duwde echtgenoot een vierkantig doosje onder mijn neus. Een doosje gewikkeld in een bruin satijnen doekje, voorzien van een strikje met kristalletje ... Zag ik dat nu goed ? Het eerste wat in me opkwam was : godverdomme, heb ik weer niet aan gedacht ... om voor het ventje een attentie te kopen en het volgende moment riep ik : Oh, Nee, ik wil dat niet. Ik heb helemaal niets voor jou ! En dus gaf ik het zachte doosje terug aan de verbouwereerde eigenaar die het terug stak in zijn jaszak. Hij had het zich anders voorgesteld.

Maar ik was getriggerd en na enkele minuten vroeg ik poeslief of ik het doosje nog eens mocht zien. Want dat doosje dat kon maar één ding betekenen : een ring.

Het doosje ging open op het moment dat de ober onze hapjes op tafel deponeerde. Bad timing. Het moment dreigde helemaal te ontsporen. Maar, het was een mooie ring. Echtgenoot heeft smaak en kent mijn smaak. Tranen biggelden over mijn wangen.

Na het diner vertrokken we voor een wandeling langs de Eiffeltoren (dat had pas romantisch geweest om hier een ring te krijgen ...), We installeerden het fotostatief en stelden de camera in en op het moment dat ik de eerste foto wou schieten, begonnen zo waar de lichtjes van de Eiffeltoren te flikkeren. Ik was verrukt als een klein kind en maakte een sprongetje. Dat was dus ook een beetje romantiek.

Het was een pure vierdaagse. Het besef dat we al 20 jaar getrouwd zijn, geeft een vertrouwd gevoel. Niets hoeft, we begrijpen elkaar, ook zonder woorden. We slenterden van terrasje naar terrasje, dronken kirr en aten kaas en genoten. Ik deelde kwistig mijn centen uit aan de Parijse bedelaars en echtgenoot volgde mijn voorbeeld ... de dankbaarheid van deze mensen geeft ons vleugels. Op een bepaald moment trakteerde ik mezelf op een bad vol kattenpis door een kattinetje op te tillen dat bij een bedelaarster hoorde. Ik doe altijd en denk achteraf. Het beestje droop van de kattenpis en het volgende moment stonk ik dus ook naar kattenpis en de dag moest nog beginnen ... maar de verleiding was te groot, ik moest dat poesje gewoon knuffelen.

Op de terugweg naar huis zat ik gescheiden van echtgenoot in een andere wagon van de Thalys. Ik voelde me ziek. Een uur voor het instappen kreeg ik een warmteaanval, kronkelden mijn darmen als gek en voelde ik me misselijk. Was het onze lunch die niet verteerde, of was het mijn angst om te reizen, die zich steeds erger manifesteert ... ik hou het wijselijk op het eerste.

Gelukkig was er afleiding de zetel naast me. Een verstekeling aan boord. Geen ticket en allemaal geweigerde kredietkaarten. De hele rit tot Brussel ben ik overschaduwd geweest door het personeel van de Thalys. Het vermenigvuldigde zich als gek. Ik had het gevoel in een film te zitten. Eventjes dacht ik nog voor te stellen de man zijn ticket te betalen, zodat ze allemaal zouden ophoepelen ...

In Brussel eindigde ons romantisch weekendje. Van zodra echtgenoot een voet zette op het Belgische perron van de centrale, zag ik hem transformeren in de harde businessman, die alweer met zijn kop in de harde realiteit zat en zijn gedachte aan morgen, een nieuwe werkdag ...

Op weg naar de parking werd ik aangeklampt door een jongeman, die iets mompelde. Ik verstond hem niet zo goed en voor ik het wist draaide echtgenoot zich om en kwam er zich mee moeien. De man vroeg 50 cent ... en voor ik goed en wel kon bedenken wat ik zou doen, escaleerde de situatie in het schone Brussel. Mijn lieve ventje, die zo zijn best had gedaan om alle Parijse sukkelaars te sponsoren, riep tegen de jongen in kwestie : Laat mijn vrouw gerust en ga godverdomme werk zoeken, putain de merde. Ik zweer het je ... ik ging ter plekke dood. Binnen de kortste keren ontstond er een fijne woordenwisseling tussen twee testosteronstieren en zag ik dit niet goed aflopen ...

We waren terug en de romantiek, die was achter gebleven in ons fijn hotelletje aan de Place du Vendome.

Nog een leuke opmerking : hoeveel van mijn vriendinnen hebben me gevraagd :

Krisje, ben ik een kutwijf ?

Jezus Christus nog aan toe. Hilariteit alom. Twee zinnen in mijn vorige blog hebben menig wijven van hun stuk gebracht en serieus doen twijfelen aan hun zijn.

Ik beloof in de toekomst geen lelijke woorden meer te hanteren.

Fijne week.

Krisje van het Droomhuis.

Enkele mobiele snapshots