En nu effe serieus. Het kan niet altijd doldwaas en crazy zijn.
Komt een vrouw bij de psychologe. Het was ondertussen dinsdag. Ik wou weten wat er mis met me was en waarom ik het vertikt had het vliegtuig te nemen. Claustrofobie of was er toch iets anders aan de hand ?
Komt een vrouw bij de psychologe. Het was ondertussen dinsdag. Ik wou weten wat er mis met me was en waarom ik het vertikt had het vliegtuig te nemen. Claustrofobie of was er toch iets anders aan de hand ?
Het weerzien met haar was hartelijk en innemend, alsof er geen vier jaren hadden tussen gezeten. We namen de draad opnieuw op.
Het is een luxe bij iemand terecht te kunnen die je door en door kent, die het gezin kent, die onmiddellijk de vinger op de wonde kan leggen.
Ik had het natuurlijk zelf kunnen verzinnen : ik was mezelf de laatste maanden weer kompleet voorbij gerend. Te veel prikkels, die ik als HSP-er, niet meer kon verwerken en dan ontploft de boel. In het verleden was dat nog eens gebeurd en toen had ik mijn job opgezegd, remember. Gevaarlijk spel. Ik moet echt luisteren naar de signalen van mijn lichaam, letterlijk rust nemen als mijn brein overuren maakt. Ondertussen heb ik leren mediteren en dat scheelt, maar toch.
Het is een luxe bij iemand terecht te kunnen die je door en door kent, die het gezin kent, die onmiddellijk de vinger op de wonde kan leggen.
Ik had het natuurlijk zelf kunnen verzinnen : ik was mezelf de laatste maanden weer kompleet voorbij gerend. Te veel prikkels, die ik als HSP-er, niet meer kon verwerken en dan ontploft de boel. In het verleden was dat nog eens gebeurd en toen had ik mijn job opgezegd, remember. Gevaarlijk spel. Ik moet echt luisteren naar de signalen van mijn lichaam, letterlijk rust nemen als mijn brein overuren maakt. Ondertussen heb ik leren mediteren en dat scheelt, maar toch.
Even hadden we het erover om me medicatie voor te schrijven, zodat de scherpste emo-pieken zouden afgetopt worden. Maar zou ik dan nog wel de echte Krisje zijn ? Zouden er nog knotsgekke blogjes uit mijn pen rollen als ik pilletjes zou nemen?
En ja ik was moe, al maanden. Fysiek had ik de nodige pijntjes ondergaan : van een schildklier die opblies als de kop van een breedsmoelkikker, mijn hormonenstelsel dat helemaal ontregeld was en voor de nodige verrassingen had gezorgd, tot een knie die met plakband bij elkaar moest gehouden worden.
Maar het was vooral psychisch zo moeilijk geweest de laatste maanden. De interne communicatie met echtgenoot was zo stroef geweest, dat ik het eigenlijk had willen opgegeven. Ons hele gezin had er onder geleden dat ik een beetje verbitterd was geworden omdat we niet meer liefdevol rond de tafel konden zitten ... Elk huis draagt zijn kruis.
En toen kwamen de gevleugelde woorden van mijn allerliefste vriendin, de psychologe : Lieve Kris, je bent een sterke madame, en vergeet niet dat je 2 Aspergers in je gezin hebt. Laat nu maar de vijfde van Beethoven weerklinken ...
Het was eruit, eindelijk viel alles in zijn plooi. We wisten dat Bo een Aspie-girl was, maar nooit hadden we de link gelegd naar echtgenoot. Wij zelf toch niet. Maar anderen dus wel. Hoe was ik zo blind geweest ? Logisch was het wel, want het arspergerschap wordt vaak genetisch doorgegeven.
Was ik in shock ? Eerder opgelucht. Er kwamen nu de antwoorden op zo vele vragen. Ik was mama en echtgenote van een Asperger. Yeah. Ik kon op de markt gaan staan met mijn Vlaamsche Groentjes. En misschien had ik ook wel een standbeeld verdiend.
Bij thuiskomst bestelde ik op Bol onmiddellijk twee boeken over het Asperger zijn, waaronder eentje: Partner van een Asperger, (wordt u er ook zo kierewiet van ?) Euh ?
Op woensdagmiddag zat het pakketje bij de post. Op woensdagavond had ik het boek uit. Ik had me helemaal kunnen vereenzelvigen met de zotgedraaide madammen van het boek. Vele madammen hadden de hoop opgegeven en de relatie gestopt ...
Na 20 jaar kreeg onze relatie een nieuwe dimentie. Waar ik zo hard geprobeerd had om een harmonieus Libelle-gezin te creëren, stuitte ik bij elke nieuwe poging om gezellig samen taarten te bakken, op verzet. Ze houden niet van picknicken in het groene gras. Waarom tussen de mieren zitten, als je ook aan tafel comfortabel kan zitten ?
Sociaal zijn ze een beetje gehandicapt. Ze hebben beiden een IQ van rond de 150 en leren sociaal te zijn door te stelen met hun ogen, door gedrag te kopiëren bij anderen. En dat helpt.
Waar ik als hoogsensitief stresskonijn verteerd wordt door emoties staat aan andere kant van de lijn een echtgenoot en een dochter, die het moeilijk hebben met emoties. Natuurlijk loopt het hier vaak vierkantig, natuurlijk word ik tureluut van hun egocentrisch ijskastgedrag, natuurlijk worden zij tureluut van mijn nervositeit ... want communiceren en praten over gevoelens staat niet meteen in hun Top 10. En als er gepraat wordt moet dat heel duidelijk zijn : niets dubbelzinnigs, niets cynisch, niet rond de pot draaien, want ze hebben de antennes niet om te begrijpen wat er nu juist bedoeld wordt. Ze kunnen ook zo bruut en cru zijn en draaien geregeld een caissière een figuurlijke draai rond de oren (vooral echtgenoot dan) ... en dan ben ik er om de excuses aan te bieden.
Sociaal zijn ze een beetje gehandicapt. Ze hebben beiden een IQ van rond de 150 en leren sociaal te zijn door te stelen met hun ogen, door gedrag te kopiëren bij anderen. En dat helpt.
Waar ik als hoogsensitief stresskonijn verteerd wordt door emoties staat aan andere kant van de lijn een echtgenoot en een dochter, die het moeilijk hebben met emoties. Natuurlijk loopt het hier vaak vierkantig, natuurlijk word ik tureluut van hun egocentrisch ijskastgedrag, natuurlijk worden zij tureluut van mijn nervositeit ... want communiceren en praten over gevoelens staat niet meteen in hun Top 10. En als er gepraat wordt moet dat heel duidelijk zijn : niets dubbelzinnigs, niets cynisch, niet rond de pot draaien, want ze hebben de antennes niet om te begrijpen wat er nu juist bedoeld wordt. Ze kunnen ook zo bruut en cru zijn en draaien geregeld een caissière een figuurlijke draai rond de oren (vooral echtgenoot dan) ... en dan ben ik er om de excuses aan te bieden.
Enfin, had ik op tafel geklopt en geroepen ik ga godverdomme niet mee naar The Fucking States, dan had echtgenoot het verstaan.
Maar het heeft ook zijn voordelen : waar ik weken heb getobt over het feit dat ik freakte over mijn gedrag op de luchthaven, sluiten zij ter plaatse het probleem af. Zij zijn het vliegtuig opgestapt met het idee dat alles opgelost was. Voor hen was de kous af. Hetgeen wat is gebeurd, is ook niet meer ter sprake gekomen. Afgehandeld voor hen. Een maand na de feiten heb ik, ondertussen helemaal suf gepiekerd, een gesprekje afgedwongen, maar echtgenoot begreep niet wat er nog over te vertellen viel. Dat lag toch achter ons ?
Ze zijn ook zeer analytisch van geest. Als ik ergens ten velde op zoek ben naar een juiste fotografische sluitertijd, maar die niet kan vinden omdat ik met mijn verwarde geest troebel zie, kan ik beroep doen op het heldere denken van Bo die me probleemloos de tabellen begint op te noemen. En dan sta ik paf.
Bij thuiskomst uit de States hebben we het er over gehad dat echtgenoot Asperger heeft en de berusting, bevestiging en herkenning was er meteen. Later op de week zaten echtgenoot en dochter grappige situaties op te halen, waar ze sociaal en onhandig volledig uit de bocht waren gegaan en waar ik dan meestal paars uitsloeg van plaatsvervangende schaamte.
En nu is er het aanvaardingsproces dat gestart is. Ik weet nu dat dit het is, dat ik niet tegen wil en dank mijn relatie moet veranderen, want dat zal niet lukken.
Ik begin aan een nieuwe twintig jaar, met een nieuwe echtgenoot. Nu ik weet wat er speelt in dat knappe hoofd van hem, zal het misschien makkelijker worden. Hoop ik. En zelf zal ik proberen niet meer in overdrive te gaan van te veel prikkels. Voor hem niks zo erg als een partner die loopt te ratelen als een kip in de blender en op de vlucht slaat op de luchthaven.
Gelukkig kan ik mijn drang om mezelf te uiten en mijn fantasie kwijt in mijn blogjes en dat compenseert. En natuurlijk brengt de samenstelling van ons gezin, 2 Aspergers en een hsp'er en 1 'normale' (zoals Noah altijd zegt) de meest originele verhalen met zich mee. Da's ook mooi meegenomen. Aspergesoep in de blender ...
Gelukkig kan ik mijn drang om mezelf te uiten en mijn fantasie kwijt in mijn blogjes en dat compenseert. En natuurlijk brengt de samenstelling van ons gezin, 2 Aspergers en een hsp'er en 1 'normale' (zoals Noah altijd zegt) de meest originele verhalen met zich mee. Da's ook mooi meegenomen. Aspergesoep in de blender ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten