Mama, waar zit je ziel ?

Ik en mijn broer, we konden er wat van ... we bestookten ons mama met de meest gekke vragen. Ik vermoed dat we twee leergierige kinderen waren die open stonden voor de wereld en zijn geheimen.

Maar we namen niet alles voor waar aan. Eindeloze discussies werden er gevoerd aan de eettafel over het heelal, God, Jezus en ook de ziel.

Zeg het u iets? Mama, hoe ziet oneindig er uit ? Hoe ziet niks er uit ? Wat ligt er achter de grenzen van het heelal ? Wat was er voor de oerknal ? Hoe ziet God er uit ? Mama, we geloven niet echt in het Adam en Eva verhaal...

Ons mama was nog van de generatie die de cathechismus er in gedrild had gekregen door de  boze gemene nonnen.

Maar ze was een moderne en slimme moeder en probeerde mee te gaan in onze verhalen.

Toen we beiden nog kleine ukken waren, hebben mijn broer en ik opmerkelijke dingen vastgesteld.

Mijn broertje was in de jaren zeventig in de ban van twee dingen : van de kleur oranje en van God. Keer op keer vroeg hij ons mama waar God dan wel niet was en ons mama die antwoordde dan : overal ! Dat was voor ons moeilijk te snappen ... God zat in bad, in de kast, in de auto ... maar we deden ons best.

Broer was echt geobsedeerd en wou kostte wat kostte God in hoogst eigen persoon ontmoeten. Op een dag legde hij zijn plannen voor aan ons mama...

Ik weet hoe we God kunnen pakken ! Eureka, nog aan toe. Ons mama hield haar hart vast en wachtte op wat zou komen. En broer ging verder in het uiteenzetten van zijn list ...

Achter ons huis was een boomgaard en dus zei broer : Als God hier achter in de appelboom zit, gooien we een net over zijn kop en dan hebben we hem. Ha !

Op een dag ging het over de hel en de hemel en de ziel. De hemel daar ging je naar toe als je flink was, de hel dat was voor stouteriken. Ons mama zei dat in de hel je ziel verbrand werd. Mijn fantasie sloeg op hol en de beelden werden gevormd in mijn kleine krullenkopje... en gingen er ook niet meer uit.
Mama, waar zit dan de ziel ? En ons mama toonde met haar hand een plaats aan, op haar voorhoofd, ter hoogte van haar wenkbrauwen. Leg het maar eens uit aan zo`n twee eigenwijze kabouters...

OH NEE! IN DE HEL WERDEN JE WENKBRAUWEN AFGESCHROEID! Jaren heb ik met deze gedachte rondgelopen ! Een beeld van een donkere grot, waar mensen vastgeketend aan de rotswand hingen en waar dan de duivel himself rakelings passeerde met een toorts en zo de wenkbrauwen van de stoute mensen smeulden. En stinken, al die verbrande haartjes ...

En het ergste van al was dat ik eigenlijk de eerste 10 jaren van mijn leven geen uitgesproken wenkbrauwen had. Als blond meisje had ik twee rode streepjes boven mijn ogen, vaak mikpunt van spot bij mijn lieve broer ... Was ik dan wel puur en engelachtig, of was mijn ziel er al aan voor de moeite ?

Dit is een leuke inleiding bij een boek dat ik het afgelopen weekend heb gelezen.

Na dit leven, door Eben Alexander.

Ik had zijn verhaal al eens opgevangen in een artikel van Happinez en Quest-psychologie.
Wat gebeurt er ?

Eben Alexander is een neurochirurg, doceert aan Harvard en is een non-believer als het gaat over leven na dit leven. Hij is er nooit mee bezig geweest ; niet met God, niet met bijna-dood-ervaringen ... Hij was een neurochirurg die de antwoorden zocht in de wetenschap. Ook al had hij patiënten bij de vleet die met de meest fantastische verhalen kwamen ... Hij suste ze dan.

In november 2008 wordt hij echter geveld door een bijna-dodelijke hersenvliesontsteking en gaat hij gedurende 7 dagen in coma en verklaren de verzorgende dokters zijn hersenen `dood`. Zijn overlevingskansen zijn nihil en toch ontwaakt hij op de zevende dag haast miraculeus uit zijn coma, houdt niks over aan zijn hersenvliesontsteking en vertelt zijn verhaal van zijn reis naar de Kern, het Al, het Rijk en de Poort, ...

Dit is een boek dat zijn reisverhaal naar een multiversum combineert met wetenschappelijke gegevens en analyses van een week `hersendood` zijn. Wetenschap en spiritualiteit in één boek.

Het boek is zelfs in die mate doorspekt met klinische termen dat het vaak moeilijk leest. Het is haast een mannenboek, geschreven door een man, voor een man. Hoewel ik denk dat het niet de mannen zijn, die wachten op zo`n boek. Het leest niet als een wulpse roman.
Toch had ik een fijn gevoel toen ik het uit had, want eindelijk durft er iemand op te staan uit het wetenschappelijk kamp en sluit hij zich aan bij 8.000.000 Amerikanen met gelijkaardige ervaringen.

U bekijkt het maar !

Met dat blije gevoel in mijn kleine tenen zijn echtgenoot en ik zaterdagavond naar een leuk event geweest. Stemmen onder de Sterren.
http://www.nuitdeschoeurs.be/

Sorry P. en V. voor de dubbele boeking in mijn agenda, maar dat etentje hebben we nog te goed. Daar is de verstrooidheid weer ...

De locatie was een vervallen adbij in Villers, Waals-Brabant. Er stonden zes koren opgesteld in magische hoeken van de ruïnes. Elk koor deed zijn ding voor 20 minuten en dan schoven we door naar het volgende verborgen hoekje. Tussen twee optredens door deden we ons te goed aan tartiflette, Leffe en rode wijn.

Ik probeerde nog een discussie aan te knopen met echtgenoot over het boek, engelen en spoken ... maar onze nuchtere wetenschapper zat niet echt op dezelfde wolk zaterdagavond ...  Hij zei dat als er spoken ronddoolden op deze Middeleeuwse grond, dat ik dan wel de eerste zou zijn, die ze zou voelen. Ha !

De romantiek was er wel ... en zo samen met ons poep in het zachte mos gezeten, genietend van onbezoedelde kleine-jongenstemmetjes ... het was tovenarij. Naarmate de avond viel, werd het decor ook dramatischer en donkerder, werden de gevels verlicht door gekleurde spots, werden de kaarsen aangestoken en verschenen er prachtige sterren aan de hemel.

Alleen jammer van mijn stijve nek !

Volgend jaar gaan we terug !