Ik hou van u. Ik hou van u. Ik hou van uuuuu !

Het starten van deze blog ... het doet wat met mensen.

Dat ik er niet eerder mee begonnen ben.

Ik krijg zo`n mooie en lieve woorden van mijn selecte publiek, meestal via mail, maar af en toe ook een publieke en zeer eerlijke reactie bij het artikel.

Ik weet mij omringd met zo`n schatten van mensen ! Het duizelt me soms van alle emoties die worden getriggerd. We zijn dat niet meer gewoon in deze ratrace-maatschappij om tegen elkaar te zeggen dat we elkaar graag zien. En da`s zo jammer ... want een schouderklopje, een lief woord, het geeft de dag een boost !

En ja, ik ben misschien naïef en geloof in het goede van de mensen. We moeten wel ... vroeger was mijn stelling ; op 100 mensen is het merendeel `slecht`, 1 op de 100 heeft zijn hart op de juiste plaats. We zijn nog te veel `beest`, te oer, geweld maakt ons zwak. Pijn maakt ons zwak; wat een idee van onze `maker` om ons gevoelig te maken voor pijn ... In onze `beschaafde` contreien proberen mensen hun te beheersen, niet over te geven aan dat oer-instinkt om elkaar de ogen uit te krabben, onze lusten te controleren, zodat we niet bij de buren in bed belanden. 

De meesten van ons lukt het wel om mooi op het spoor te blijven. De uitschuivers die halen het nieuws.

Dus nee, ik ben niet zo naïef en ben me bewust van de boze buitenwereld. Op slechte dagen communiceer ik in sarcastische volzinnen. Ik ben me daar niet altijd bewust van, maar merk dat B. en N. het volmondig overnemen en evengoed andere mensen sarcastische zinnen om de oren kletsen. En dan denk ik, goe Krisje, goe bezig. De kinderen houden je vaak een spiegel voor. Als je dan weet dat echtgenoot een ironische kwelduivel is ... dan vrees ik voor de malse, beïnvloedbare, zuivere breintjes van zoon en dochter. Wat een monsters maak ik toch van hen ?

Ik heb voor mezelf een veilig en warm nestje gemaakt, heb sinds een paar jaar geleerd te genieten van kleine dingen ; de zon (groot ding), de poes die in de vijver valt (sorry Raf), een handtas die wordt uitgepakt (materialistische bitch), een blokpauze met de tieners en ons record volproppen-met-Pims-koekjes verbreken, met mijn hoofd op de schoot van echtgenoot naar een melige B-film kijken, een berichtje van een vriendin ... het hoeft niet allemaal groots te zijn.

Enkel nastreven wat haalbaar is, denk ik dan.

En evengoed heb ik baaaaaaal-daaaaagen. En dan viert het sarcasme hoogtij. Dan vliegen de geladen one-liners in het rond en wil je zelfs niet in mijn buurt zijn. Dan zegt de zoon ; je bent eng als je boos bent.

Dus, lieve mensen, ik dank jullie allemaal dat jullie deel uitmaken van mijn zijn. En neem nu vandaag nog eens een naaste vast, verkruimel hem met al je liefde en zeg dat je hem  graag ziet.

Of is dat erover ?

Angelica, die aan de voordeur hangt
en waakt over het goede.