Dus hoe voelde ik me ? Een beetje `angry`, want ik vind dat het engagement van beide partijen moet komen en dat de school maar wat harder haar best doen om een oplossing te zoeken.
Een tweede gedachte die bij me opkwam was er eentje van ongerustheid ... een les, vol met gedreven personen, die voor een derde keer wordt gecanceld wegens ziekte van de leraar ... dat klinkt niet goed, zeg nu zelf. Ook hier krijg ik allerlei doembeelden en ik hoop van harte dat er niets van aan is. Al mijn positieve energie stuur ik richting leraar.
Een laatste gevoel en misschien wel het belangrijkste, was dat van opluchting ... ik heb me de laatste jaren suf gestudeerd en ik begin te denken dat het nu even mag stoppen. Ik zag en zie dat het leven hier door huis raast ... en de mama die de hele tijd achter de computer zit.
De tuin schreeuwt om aandacht, de kasten dienen geswitched te worden, de ramen moeten gepoetst, ik wil weer rokjes naaien en taarten bakken ... en vooral ik wil er van genieten deze keer.
Dus heb ik deze voormiddag veel inspiratie opgedaan op de kunstacademie, me verdiept in mijn `theeverpakking` en me blij gemaakt om zo veel tijd dat ik deze namiddag kon spenderen aan het uitwerken van mijn thee-kimono. (Het resultaat volgt later wel.) En nu heb ik een fijn drieluik, oef ! Ben superblij.
Straks sluit ik mijn twee tienermonsters in de armen en geniet van het mama-zijn.
Net zoals gisterenavond, ... we zaten gezellig TV te kijken en voor ik het wist zat ik samen met de dochter en de zoon onder een knuffeldekentje ... we zaten met zijn drieën op een halve vierkante meter zetel. Zalig !
Dus nu efkes niets en genieten van mijn `rijkdom`.
Kus aan mijn kabouters.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten