Mag ik je voorstellen aan Rafaël Boaz de Biribiduri en Chanel Vicky d`Hopefully. Een mond vol voor twee Heilige Birmaantjes, die als een schaduw aan mezelf vastzitten.
Ik kan me geen leven meer voorstellen zonder mijn harige tweeling. Waar ik ben, zijn zij ook. Onvoorwaardelijke liefde in het kwadraat. Zo`n pure liefde van geven en nemen. Alleen als het harenballen regent is de liefde iets minder of als de echtgenoot zijn kostuums er uit zien als donzige knuffeldekens. Niet echt opportuun in een zakelijke omgeving.
Ik kan het iedereen aanbevelen, zo`n heilig Birmaantje. Ze zijn sowieso natuurlijke schoonheden, hebben prachtige blauwe ogen, zijn zeer aanhankelijk en heb ik even geluk, ze eigenen zich zelf een baasje toe. En dat ben ik dus, hun beste maatje. Het woord `baasje` is niet echt de juiste woordkeuze; ik geloof in een algehele liefde waar dieren en mensen elkaar tegemoetkomen en bovendien heb ik als vrijgevochten Aquiarius Wonder Woman last met hiërarchie. In het verleden gaf dat alleen maar vonken, als ik tegen mijn wil in mijn oversten op de werkvloer moest respecteren.
No way ! Maar we wijken af.
Hier zie je mijn schatjes op de plaats waar ze het liefste zijn, in ons Krisje haar bureautje. Nelleke, de Queen herself, op de troon en Raf, de Pasha, in zijn wiegje. Beide op grijpafstand van mezelf. Knuffel.
oh! t zn schattige donsjes he? da moet erg zijn voor hen da we die altijd willen knuffelen
BeantwoordenVerwijderen