Er was eens een zwart avant-gardistisch huisje, gelegen in het Honderbunderbos ... er had ooit een malafide aannemer een vloek over uitgesproken, nadat de man in kwestie zwaar rond zijn oren gekletst was, verbaal dan, door de dame des huizes, die zich in haar kinderlijke onschuld natuurlijk van geen kwaad bewust was ...
Het huisje en zijn bewoners gingen zwaar gebukt onder de plagen en pesten die op hen los gelaten werden.
En toen brak de zon door de zwarte wolken, want daar verscheen deze week een rondborstige toverfee, bh-cup F, met lange lokken en yes, ze verbrak de vloek en liet ons happy maar verdwaasd achter als drie onnozele kikkers.
Drie ? In alle turbulentie had ik niet gezien hoe ze brave Echtgenoot had geschaakt en dat mijn ventje mak en verlekkerd had plaats genomen, achter haar, op dat schoon witte ros ... en samen reden ze de horizon tegemoet.
Sprookjes bestaan niet, jammer.
Deze week geen tsunami's en dus ook geen spannende verhalen. Goed voor mijn tikker, die ondertussen een tikkende tijdboom is geworden, niet goed voor mijn litteraire nonsens ...
Laat ik jullie meenemen in mijn doodgewone week.
Er was eens een S****ng-bananen TV. Op donderdag is het monster, ondersteboven buiten gedragen door een ferme technieker. Remember, de grootte van een tapijt waarop een kloostertafel en 12 stoelen in het niet verdwijnen ... deze TV werd dus in mijn kleine hall ondersteboven gedraaid en in een kartonnen doos, met makke bodem, gezwierd. Ik hield mijn tikkende tijdbom vast en durfde even niet kijken. Met een beetje geluk wordt de twee-maanden-oude-bananen-tv onder garantie omgeruild naar een nieuwe, dus maakte het niet uit of de tv met fluwelen handschoenen van de glazen trappen werd gedragen of dat de technieker hem gewoon een trap onder zijn kont verkocht en van de trap sjotte. De tv is nog steeds niet getest door een technieker, strange, maar is nu wel van onze muur verdwenen ... wordt vervolgd.
Op zaterdag beleefden we een superdagje. Na onze klote week was het tijd voor een dagje vermaak. We hebben een stel vrienden, Pim en Pom, ze houden van hun anonimiteit en ze wonen aan de andere kant van ons Apenland. Leuven kenden ze niet, enkel van naam en van geruchten en van zotte mensen die hier zouden wonen.
We boekten een gids en deden de Hapje Stapje Toer door onze Schone Vlaamsche Stad. De punten voor sfeer en gezelligheid waren top. Tegelijkertijd met onze culinaire rally door de stad van de Petermannen was er eveneens een optocht van carnavaleske gedrochten. Die van twee weken terug, maar dan nu in 't daglicht. De dochter voelde zich aangetrokken door deze bloeddorstige vampieren en had liever gaan snoepjes vangen dan met ons 'ouden van dagen' op tocht te moeten door een voor haar heel vertrouwde stad. Het was moeilijk om haar aandacht bij de gids te houden, steeds ging haar kopje smachtend uit naar pijnlijke projectiel-snoepjes die rakelings langs onze hoofden scheerden. Af Bo !
De gids zelf voelde zich wel heel hard aangetrokken door ons Krisje. Alsof zijn mooie woorden exclusief voor mij bedoeld waren ... twee uren lang keek hij me in de ogen, negeerde de anderen ... zeer vermoeiend voor mezelf. Ik hield mijn mond in een grote smile geplooid en luisterde aandachtig naar zijn spannende verhalen. Ik moest me wel de hele tijd focussen, want eerlijk gezegd werden mijn ogen richting neus van de gids getrokken, die fluogeel oplichtte, want ja, Fluoman stond in zijn kielzog.
De mannen van het gezelschap maakten trouwens geen schijn van kans. Vragen en opmerkingen verdwenen in het carnavalgejoel. Bleek dat onze gids een hoorapparaatje had, dat speciaal stond afgesteld op mijn frequentie. Voor het gepeupel onder de toeschouwers bleef onze gids potdoof. De mannen gaven het op. En nadien bij pot en pint hebben we er hard om gelachen.
De trip was geweldig : hapjes bij Rondou, den beenhouwer waar Jeroen Meus geregeld komt, bij de Walvis, de viswinkel en bij Elsen, de kaasboer, beide in de Mechelsestraat ... We dronken een lekker zoet likeurtje Lovania aan de oevers van de Dijle onder het toeziend oog van ons Fier Margrietje. En we aten chocolade Fonskes. Leuvenser kon niet.
Ons Bo die geen snoepjes had kunnen bemachtigen werd nu beneveld door een allereerste slok alcohol in haar leven. Fantastische ouders zijn we toch. Allé Bo, Ge zijt nu oud genoeg om ne keer alcool te drinken. En Bo goot de Leuvense likeur braaf naar binnen door haar verkleumde slokdarm en proefde dat het goed was. Binnen 10 jaar zullen we terugblikken op dit moment als ze met een zware alcoholverslaving kampt en roze olifanten uit de lucht plukt.
En elke keer ik langs de oevers van de Dijle wandel, overvalt me dat koude gevoel. Een rilling die over mijn rug loopt en me even de adem beneemt. Ik was 14 ofzo toen we met de klas een voorstelling hadden bijgewoond in de Minnepoort. Ik en Trinny, mijn vriendinnetje, waren na de voorstelling even weggeglipt van de groep en gingen een kijkje nemen naar de intrigerende Dijle.
Er was ter hoogte van het conservatorium geen balustrade toen langs de Dijle, enkel een groen zompig grastapijt. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, het heeft niet veel gescheeld of ik lag met mijn klikken en klakken in de Dijle, 4 meter lager ... ik was uitgeschoven en enkel de vinnige hand van mijn vriendin had me gered van de vernedering, en van een verschrikkelijke bots in het ondiepe water. Het zou geen zicht geweest zijn; ondersteboven de Dijle in, met enkel mijn kop in het water. Man, wat waren we stil op de terugweg naar school en nu 30 jaar later spreken we nog steeds over dat beklemmende gevoel dat ons daar overviel. Het zijn de verschietmomenten die worden opgeslagen op de harde schijf.
Het frappanste dat me is bijgebleven van het hele gidsverhaal ? Dat de Parijsstraat niets te maken heeft met de stad van de Liefde, maar wel met een ordinaire soepprei (porei dus). En dat onze Sint-Pieterskerk tot wel drie keer een geweldige gotische toren heeft mogen dragen. Tevergeefs, de architect was geen deskundig ingenieur en de jigsaw-torens hebben het elke keer niet gehaald.
Op donderdag had Noah een afspraak bij de dokter.
Aangezien Noah al weken pijn had aan zijn lies na het voetballen, had hij afspraak bij de dokter. Hij was strikt in zijn orders.
Moeder, ge moogt niet mee naar Jane. Ja, onze huisdokter heeft nen coole naam ...
Ik had Noah wijsgemaakt dat hij voor een liesonderzoek naakt moest onderzocht worden en mijn tienerzoon zat niet te wachten op publiek, zeker niet in de vorm van zijn mama. Mijn fantasie had zich tegen mezelf gekeerd. Ja, maar ik ga mee en laat een uitstrijkje nemen, da's even gênant ..., probeerde ik nog (weirdo mama), maar het mocht niet baten. Ik mocht niet mee.
Maar ik was er gerust in dat zoonlief zijn mannetje wel zou staan.
Enfin, mijn opgeschoten ventje heeft een ontstoken lies en mag weer een paar weken op de bank blijven zitten bij het voetballen. En hij mag weer langs de kine. Yeah.
Hij is 14, bijna 15, een fanatieke voetballer, maar zijn lichaam, dat te snel groeit, brengt hem keer op keer in de moeilijkheden. Van pijnlijke kniegewrichten tot een pijnlijke lies. Hoe lossen we dit op ? Ik ben blij dat hij zo'n gebeten sporter is, die in weer en wind zich volledig smijt voor de ploeg, maar langs de andere kant, vrees ik dat hij roofbouw pleegt op zijn broze lijf, dat nog niet klaar is met groeien. Maar die mannen zijn nog niet bezig met later ... Moeder, Ge zaagt.
Dat kan. Maar weet dat uw moeder haar knieën naar mekka wijzen en dat uw vader plateauzolen, euh, steunzolen, moet dragen, wegens rugklachten, en beiden hebben we nochtans nooit gevoetbald. Ik wil maar zeggen. Levenswijsheid, lieve zoon.
Op donderdagavond keek ik met hem nog even TV en kwam er een reclamespotje langs van Galbani mascarpone. La mama Lucia die de vurige kok Stephane Buyens eens ging uitleggen hoe hij tiramisu moest maken. Bizar, want de kok stond er veel te braaf naast, naar mijn goesting.
Los daarvan liet Noah ineens een nog vreemdere gedachte ontglippen : ik vind die italiaanse mama's echt wel topwijven, die maken elke keer minstens 8 gangen en die zijn nooit moe.
Ik had de boodschap begrepen. Merci, zoon, ik kook meestal één gang en ben altijd moe.
En het volgende moment lagen we strike op de te kleine tweezit.
Fijne week allemaal.
Krisje, de beduusde kikker.
En de komende weken ga ik jullie zot maken met reclame voor mijn tentoonstelling. Binnenkort schreeuwen jullie : Godver, laat ons gerust met al uwe reclam !
Maar ik ben in weze een klein bang vogeltje, gebekt met de snavel van een pelikaan ...
www.hetdroomhuis.be
Uit in Vlaanderen
Wat te doen ?
Moeder, ge moogt niet mee naar Jane. Ja, onze huisdokter heeft nen coole naam ...
Ik had Noah wijsgemaakt dat hij voor een liesonderzoek naakt moest onderzocht worden en mijn tienerzoon zat niet te wachten op publiek, zeker niet in de vorm van zijn mama. Mijn fantasie had zich tegen mezelf gekeerd. Ja, maar ik ga mee en laat een uitstrijkje nemen, da's even gênant ..., probeerde ik nog (weirdo mama), maar het mocht niet baten. Ik mocht niet mee.
Maar ik was er gerust in dat zoonlief zijn mannetje wel zou staan.
Enfin, mijn opgeschoten ventje heeft een ontstoken lies en mag weer een paar weken op de bank blijven zitten bij het voetballen. En hij mag weer langs de kine. Yeah.
Hij is 14, bijna 15, een fanatieke voetballer, maar zijn lichaam, dat te snel groeit, brengt hem keer op keer in de moeilijkheden. Van pijnlijke kniegewrichten tot een pijnlijke lies. Hoe lossen we dit op ? Ik ben blij dat hij zo'n gebeten sporter is, die in weer en wind zich volledig smijt voor de ploeg, maar langs de andere kant, vrees ik dat hij roofbouw pleegt op zijn broze lijf, dat nog niet klaar is met groeien. Maar die mannen zijn nog niet bezig met later ... Moeder, Ge zaagt.
Dat kan. Maar weet dat uw moeder haar knieën naar mekka wijzen en dat uw vader plateauzolen, euh, steunzolen, moet dragen, wegens rugklachten, en beiden hebben we nochtans nooit gevoetbald. Ik wil maar zeggen. Levenswijsheid, lieve zoon.
Op donderdagavond keek ik met hem nog even TV en kwam er een reclamespotje langs van Galbani mascarpone. La mama Lucia die de vurige kok Stephane Buyens eens ging uitleggen hoe hij tiramisu moest maken. Bizar, want de kok stond er veel te braaf naast, naar mijn goesting.
Los daarvan liet Noah ineens een nog vreemdere gedachte ontglippen : ik vind die italiaanse mama's echt wel topwijven, die maken elke keer minstens 8 gangen en die zijn nooit moe.
Ik had de boodschap begrepen. Merci, zoon, ik kook meestal één gang en ben altijd moe.
En het volgende moment lagen we strike op de te kleine tweezit.
Fijne week allemaal.
Krisje, de beduusde kikker.
En de komende weken ga ik jullie zot maken met reclame voor mijn tentoonstelling. Binnenkort schreeuwen jullie : Godver, laat ons gerust met al uwe reclam !
Maar ik ben in weze een klein bang vogeltje, gebekt met de snavel van een pelikaan ...
www.hetdroomhuis.be
Uit in Vlaanderen
Wat te doen ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten