Gij zult niet blijten !

Ik denk dat de vloek terug actief is. De vloek die ooit is uitgesproken over het Droomhuis, door één of andere aannemer-trol of troelala, die ik in mijn naïviteit misschien geschoffeerd heb zonder het te weten ...

Waar we het sinds het wegwaaien van ons dak, een dik jaar geleden, het relatief rustig hebben gehad is er sinds 1 januari weeral vanalles aan 't scheef lopen.

En ja, we hebben ons best gedaan om het Droomhuis te omarmen, om er ons nestje van te maken, om alle pijn en verdriet achter ons te laten. En gedurende een heel jaar blies er een warm lentebriesje door de woonvertrekken.

Stilte voor de zoveelste storm ?

Maandagnamiddag is het een schone, stralende dag. Ik ben happy, heb hard gewerkt aan het bewerken van de foto's van een hilarische fotoshoot op zondag. Om half vier maak ik plannen om nog even langs de apotheek te spurten, omdat zowel ik als de dochter dringend onze pil moeten gaan nemen; we hebben beiden geen zin in onbevlekte babiekes ...

Ik schrijd de trappen af met een grote smile op mijn face. Op de trap in de hall hoor ik een vreemd geluid. Het enige dat ik kan bedenken is dat mijn wasmachine zo meteen 10 natte handdoeken gaat uitbraken. Wat een lawaai ! Mijn mondhoeken staan al lang niet meer opwaarts, maar neigen nu met de zwaartekracht naar beneden gedrukt te worden. Ik voel het in mijn kleine teen, het is weer zo ver. En terwijl ik naar de wasmachine spurt, klotst water langs mijn fragiele aanstekers. 
We nemen afscheid van mijn frivole blinkende sloefkes !

Ik kijk naar beneden en zie nu de weerspiegeling van mezelf in een vloer die onder water staat. Yeah, ik ben een verschrikte waternimf geworden.

Water godverdomme ! Water, Water, Water ...ik zie nu overal water en vooral, ik hoor overal water. 

Ik vrees het ergste, maar ik weet dat ik de garagedeur moet openen ... mijn hart bonkt in mijn keel. Ben ik opgewassen tegen de beelden die zo meteen op mijn netvlies zullen geprojecteerd worden ?

De deur gaat open en voor ik het weet sta ik live in mijn eigenste waterkrachtcentrale. De garage, waarin mijn arme Mini staat, is veranderd in een surrealistisch waterparadijs. Het enige wat nog ontbreekt is een breedlachende gebruinde Australische surfer. Hi Krissie, it's great in here, come and let's get drunk ...

Dees kan toch niet. Ik zie een waterstraal van 25 cm breed de lucht in gaan, kaatsend tegen de auto, kaatsend tegen de telecominstallatie en elektriciteitskasten. Dit moet stoppen.

Call 911 !

En dus bel ik ... Ja, met Echtgenoot aan de lijn ... Help, ik verdrink. Ik krijg instructies om de waterkraan toe te draaien. Daar zou ik zelf niet op gekomen zijn. Ik hoor nauwelijks iets, het water buldert erop los. De waterkraan, ik ga op zoek, zo vele kranen ... voor hetzelfde geld draai ik de gaskraan nog open en blaas ik de boel helemaal de lucht in. Zou dat geen oplossing zijn.

Ik trotseer de krachten van Neptunus, vind een blauwe kraan, die eerst lijkt zot te draaien en dan lukt het me ... het gedaver ebt weg, ik hoor mezelf terug ademen of is het panisch hyperventileren.

Echtgenoot springt in de Bompa-Mercedes en haast zich naar het verdronken Droomhuis.

En ik ? Ik schakel mezelf in apathische dierentuin-modus. Gij zult geen traan meer laten voor mankementen aan uw Droomhuis ! En dus kijk ik verstard en emotieloos rond me, spring in Bo's groene kikkerbotten en ga als een forelvisser de schade opmeten. 

De garage, de hall en Noahs kamer drijven. De oprit en de straat druipen door de locale  tsunami.

We nemen foto's voor de verzekering. Bellen de verzekering. De verzekering doet lichtjes lastig, toch weer niet. Ja, wel. We hebben er een tienbeurtenkaart. De tweede al. Het alarm loeit er, bij een incoming call van de Cootjes.

Het opkuisen kan beginnen. De dierentuin-modus helpt. De kinderen komen van school en Bo merkt stralend op dat ik aan mijn grote schoonmaak bezig ben. Joepie, de lente hangt in de lucht ! Ons mama die met zoveel water kuist, amai ! 

Neen Bo, toch niet. 

We zien nadien dat een filter van de waterverzachter, een glazen pot, 30 cm hoog en bestand tegen 8 bar, gebarsten is over de hele lijn. Vandaar die grote krachtgolf ... Dus effe de mannen van de waterverzachter bellen. A*******ce. Ja, 't is met ons, de Cootjes, het is de tweede keer weeral dat het Droomhuis verzuipt op anderhalf jaar tijd en technisch gezien is dat jullie fout ... ze beloven de volgende ochtend ons te komen depanneren. Tot dan, geen toiletten, geen stromend water.

Hoe moet dat dan ? Paniek in de opengesperde ogen van de tieners. Stront aan de knikkers.

Nog lichtjes in shock rijden we die avond naar frituur Sabrina. Het eerste wat ik bestel is een Porto-ke. Ik doe dat nooit en voel me een beetje Carmen. Ja, madame, de waterleiding is gesprongen, ziet u ... Sabrina heeft met me te doen.

De nacht van oud op nieuw zucht ons afwasmachine een laatste keer. Twee jaar en een dag oud. Een echte M***e. Brol dus. Laat u niet vangen, lieve mensen door blinkende merknamen. Al onze keukenapparaten zijn van M***e, met dank aan de luxueuze trekjes van Echtgenoot, die spaarzaam is in zijn aankopen, maar steeds voor het duurste en het beste gaat. Ik ben ook niet perfect.

Het camionnetje van M***e staat hier met de regelmaat van de klok voor de deur. En die mannen gaan hier niet buiten met een factuur onder de 200 euro ...

Ook nu weer niet. Het herstellen van de afwasmachine kost ons 550 euro. Gij zult niet blijten !

En op de vraag of meneer de technieker ook even naar de frigodeur kan kijken, die ook moeilijk doet ... tja, hij kijkt er letterlijk naar ... en zegt dan dat er een andere technieker moet komen, gespecialiseerd in frigodeuren. Misschien maar direct een nieuwe frigo kopen, in den Aldi, deze keer.

En elke keer ik heet water wil pakken in het ingebouwde M***e-koffieapparaat, niest de machine droge snot in mijn tas met oploskoffie, alvorens water te spuwen, zodat keukenkasten en mezelf volhangen met een bruine smurrie. Godver. Elke morgen zwarte piet-toestanden. Even naar de collega-koffie-apparaten-technieker bellen misschien ?

Vrijdag zijn we in blijde verwachting van alweer ... een technieker. Alle wegen leiden naar het Droomhuis.

In de kerstvakantie koopt Echtgenoot een nieuwe breedbeeld TV, curved zoals een banaan. Hij palmt de hele livingmuur in en als we de ondertitels lezen gaan onze vier hoofden synchroon in 10 seconden van links naar rechts ... 

En zeggen dat ik een simpele ziel ben, echt geen luxebeestje ... ik ben al blij met een hutje, waarin ik mijn Didi-kleedjes en Essentiel-handtasjes kan ophangen. Maar ik ben met James Bond getrouwd, die houdt van champagne en dure tuxido's. En in de aankopen voor het Droomhuis, volg ik altijd de wijze raad van Echtgenoot, omdat het me echt niet interesseert met welk merk van oven ik mijn lasagne moet opwarmen ... En als ik dan wel eens een voorstel doe ... zo wil ik mijn te kleine Mini verruilen voor een praktische goedkope Duster, ja, dan valt Echtgenoot spontaan in een driedaagse coma.

Ons DNA matcht voor 98 %. Alleen is hij een asperger-ingenieur en ben ik een HSP-knettergekke kunstenares en houdt hij van zijn materieel comfort en ik van mijn geestelijk comfort. Het DNA met een chimpansee scheelt ook 2 %. Wie is hier de aap in dit hele verhaal? Maar we wijken af. Ik ben zéér blij met mijn 98%. Het bijna perfecte plaatje.

En ja hoor, deze week, geen klank meer uit de bananen-TV. En dus is het vrijdag wachten op een Zuid-Koreaanse technieker, één of andere Oen ... die niet zal opdagen. En ja, ze zijn vergeten ons te verwittigen. En ja, het is zeker nog drie weken wachten op een wisselstuk. Er is nog geen technieker in de buurt van de bananen-TV geweest, maar ze weten al wel welk stuk naar de Filistijnen is. S*****g-technology !

En om het helemaal af te maken ... deze week drupte er water uit mijn schoon wit plafonneke van de studio.

Ik negeer het. Ik sta dezer dagen chronisch in dierentuin-modus. Het werkt. Ook al heb ik zin om eens heel hard te janken. Neen Krisje, Gij zult niet bleiten ! En uw schildklier zal zich niet vullen met helium en transformeren in een tennisbal ! En als de psychologe meeleest, schudt ze nu bedenkelijk met haar hoofd ...

En volgende week hopelijk een blog waarin u kan lezen dat er een schone toverfee op bezoek kwam en de vloek magischerwijze ophief ... en ons alle vier beduusd achterliet als vier onnozele kikkers.

Let's hope.

Krisje van de dierentuin.



En mijn hart is nu bij alle apatische diertjes op deze planeet.
En bij alle mensen die in erbarmelijke omstandigheden moeten leven zonder stromend water en toilet, enzo.