Ik heb een fabricagefout ! Meer dan één, dat weten jullie ondertussen allemaal, maar laten we het vandaag houden bij het ongecontroleerd meppen op de toeter van de chauffeur waar ik naast zit. Gilles de la trompette!
U mag al beginnen in uw haar krabben.
U mag al beginnen in uw haar krabben.
Meestal is die chauffeur simpelweg Echtgenoot. En u kan zich dus voorstellen in welke gênante situaties Echtgenoot al beland is door mijn toedoen en welke boze blikken al werden afgevuurd op mijn arm ventje die meestal zelf opgeschrikt achter het stuur zit. Hij ziet de rechtse aanvallen van zijn vrouwtje echt niet aankomen.
Vorige week zondag, een stralende eerste lentedag en we beslissen een terrasje te gaan doen in ons mooie Leuven. Ter hoogte van Option op de N264 in Heverlee, steekt er een kar, getrokken door twee schone paardjes de straat over. Het is een surrealistisch maar mooi beeld. Je verwacht daar geen paarden. Een voetganger met hond kruist dit wonderlijke schouwspel en wat had je gedacht, de hond draait als een gek met zijn achterste, dolenthousiast bij het zien van andere viervoeters. Te veel stress voor de hondeneigenaar en het volgende moment wordt het hondje bruut berispt ...
Tijd voor het toeteralarm.
Fysieke en verbale mishandeling van viervoeters en kinderen is voor mij het signaal om in actie te schieten. In een milliseconde slaat mijn linkerhand op de toeter van de Bompa-Mercedes en klinkt het geluid van een imposante scheepshoorn door de randgemeente van Leuven. Heel even staan alle verkeer en toeschouwers stil. Creepy.
Fysieke en verbale mishandeling van viervoeters en kinderen is voor mij het signaal om in actie te schieten. In een milliseconde slaat mijn linkerhand op de toeter van de Bompa-Mercedes en klinkt het geluid van een imposante scheepshoorn door de randgemeente van Leuven. Heel even staan alle verkeer en toeschouwers stil. Creepy.
De hondenmishandelaar kijkt naar de Bompa-Mercedes, maakt oogcontact met ons Krisje en ik, ik steek triomfantelijk, maar boos mijn fuck-you-vinger in de lucht.
En dan vanop de achterbank : Mama, wat doe je nou ?
Opkomen voor die arme hond, da's toch simpel, duh !
Opkomen voor die arme hond, da's toch simpel, duh !
Later op de dag op ons terrasje lopen de rillingen over mijn rug en slaat mijn fantasie op hol. In het zes-uur-journaal hoor ik van twee op hol geslagen paarden die onder een vrachtwagen zijn terecht gekomen, opgeschrikt door een verdwaalde toeter ...
Bezint eert ge begint, ik weet het. Ik heb het toetersyndroom, Gilles de la trompette en het getuigt van onvolwassen gedrag. Mea Culpa. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid.
Maar die arme beestjes, hé. Zo heb ik ooit bijna een knokpartij in gang gezet op de Brusselse Ring.
Ik ben met Echtgenoot op weg naar onze sauna in Dilbeek. Dilbeek, als in ... de buurt van Anderlecht, als in ... de buurt van het slachthuis. Dus is de kans groot om op de ring vrachtwagens te passeren met kleine roze bange biggetjes op weg naar hun vreselijke marteldood. Als hoogsensitieve, geflipte toeschouwer voel ik letterlijk de angst van deze arme varkentjes ... en wat doet angst met een mens als ik, me boos maken en dus ... was het tijd voor het toeteralarm.
Ik ben met Echtgenoot op weg naar onze sauna in Dilbeek. Dilbeek, als in ... de buurt van Anderlecht, als in ... de buurt van het slachthuis. Dus is de kans groot om op de ring vrachtwagens te passeren met kleine roze bange biggetjes op weg naar hun vreselijke marteldood. Als hoogsensitieve, geflipte toeschouwer voel ik letterlijk de angst van deze arme varkentjes ... en wat doet angst met een mens als ik, me boos maken en dus ... was het tijd voor het toeteralarm.
Alvast mijn excuses. Maar in volle vlucht mep ik op de toeter van Echtgenoot en steek alweer mijn fuck-you-vinger in de lucht. Mijn gebaar mist echter zijn effect op de onnozele vrachtwagenbestuurder, maar wordt wel opgemerkt door een agressieve BMW-man die nu als een bezetene naar ons achterste begint de knipperlichten en het volgende moment komt bumperkleven tegen de Bompa-Mercedes. Ik probeer de BMW-man duidelijk te maken dat ik niet hem wil fucken, maar wel de varkenskiller. Maar hoe meer groteske bewegingen mijn oncontroleerbare handen maken, hoe kwader de man wordt ... Houston, we hebben een probleempje. Plankgas Echtgenoot !
U begrijpt dat Echtgenoot mij al meermaals heeft willen wurgen op de passagiersstoel en met reden. Maar dan zou hij nog achter de tralies vliegen ook ... ocharme.
Nog zo'n gênant momentje. Lang geleden. Nog geen kinderen. Ik en Echtgenoot werkten bij elkaar in de buurt en reden gezellig samen naar het werk. Dat waren nog eens schone tijden.
Op een mooie lentemorgen stonden we opeens stil in een minifile voor het rode licht. Het licht wisselde van groen naar rood naar groen, maar de auto's bleven stilstaan. De tijd tikte en de werkgevers wachtten.
Te veel stress voor ons Krisje en dus was het tijd voor het toeteralarm. Ik mepte meermaals op de toeter van Echtgenoot zijn stuur. Meer dan één keer dus. Ik ben echt Animal in de auto!
En plotseling wierp iedereen in de buurt van ons kleine autootje een verschrikkelijke boze blik naar Echtgenoot. Oh Oooh ! Bleek dat er drie auto's voor ons een omaatje in panne stond. Enkele koene ridders waren hun auto uitgesprongen om dit omaatje met auto aan de kant te duwen. De koene ridders werden onthaald op een warm applaus, terwijl arme Echtgenoot werd dood gestaard. Mea Culpa.
Zelf ben ik ook eens pijnlijk ten onder gegaan, zonder Echtgenoot deze keer. Af en toe wordt hem wat rust gegund. Ha !
We woonden nog in Zaventem. Onze verkaveling stond slechts met één straatje in verbinding met de rest van de wereld. Het straatje liep parallel met de spoorweg en werd gescheiden door een stoep. Niks wereldvreemds dus. Alleen was de stoep waanzinnig hoog en reed ik toen met een smurfenblauwe Daihatsu Charade, die waanzinnig laag tegen de grond plakte. Ge voelt me al komen.
Op een schone maandag streken er werkmannen met camions neer in dat kleine straatje en werd er van ons arme zielen verwacht half op de straat te rijden en half op de stoep. Elke ochtend, op weg naar mijn werk, stierf ik een kleine dood. Ik had het gevoel dat er witte vonken uit de onderkant van mijn autootje kwamen.
Op een schone vrijdag, diezelfde week, was ik het kotsbeu en had mezelf zo opgefokt bij mijn vertrek thuis, dat ik op het moment dat ik aan mijn ik-rijd-op-twee-wielen-huzaren-stukje moest beginnen, ik eerst eens goed op mijn toeter klopte en dan, ja ja, een fuck-you-vinger opstak naar die verbouwereerde straatarbeiders. Ik riep nog: Merci, hé, ambetanteriken!
En dus reed ik over stoep en straat, op mijn rechtse zijde, linkerwielen in de lucht ... na 20 meter maakte mijn vier banden terug contact met de ondergrond, trok ik woedend op en .... knalde op één van de geparkeerde camions ... en toen moest ik nog uitstappen ook.
Wat er toen volgde heb ik wijselijk gewist uit mijn geheugen, wegens te traumatisch.
Hier thuis zijn we er ondertussen van overtuigd dat ik een vrouwelijk afkooksel ben van Tom Waes, den Tom Waes, maar dan zonder de nood aan adrenalinekicks.
Ja, ik heb ook een groot gevoelig hart en grote bek voor alles wat leeft en onderdrukt wordt en ik leef ook op de toon van mijn emoties.
Ja, ik heb ook een hoge verbale IQ. Vraag me niet hoeveel de vierkantswortel is van vier ... maar lullen kan ik als de beste. Ik lul jullie met gemak naar de eeuwige jachtvelden en terug.
En ja, ik vloek ook als een ketter, meermaals per dag. Want geduld is een schone zaak ... alleen heb ik het niet. En zo schalt er hier een constante godverdomme-echo door het Droomhuis.
En dus toeteren we er maar op los.
Nogmaals mijn oprechte excuses aan mensen die ik door mijn toeter in de problemen heb gestort.
En dan nu in therapie ! Alweer !
Krisje de la Trompette !
Echtgenoot was deze week de reviseur van dienst. Hij mocht op zoek naar zet- en andere duiveltjes in deze blog. Al eens getypt met nagels van 2 cm lang? Ik raad het niemand aan, maar ben wel trots op mijn authentieke, meest onhandige, heksennagels.
Na het lezen merkte Echtgenoot fijntjes op dat ik mijn wildplassers was vergeten. Maar natuurlijk! Want als er iets is wat ik niet leuk vind, dan is het moeten staan kijken op mannen die hun piet langs de kant van de weg tentoonstellen. Zitten wij vrouwen daar op te wachten ? Zitten wij vrouwen ook met ons gat bloot in de berm ? Ik dacht het niet.
En dus is het tijd voor een toeteralarm! Elke keer ik een wildplasser betrap, toeter ik keihard, in de hoop dat de man in kwestie hard schrikt en zo dus over zijn handen en schoenen plast.
Gestoord ik weet het. Dus mannen, de volgende keer dat jullie in Duisburg en omstreken zin hebben om tegen een boom te plassen ... kijk twee keer over jullie schouder. Ha !
Een gewaarschuwd man is er twee waard.
En ook nu nog een beetje reclame voor mijn tentoonstelling : http://www.hetdroomhuis.be
En plotseling wierp iedereen in de buurt van ons kleine autootje een verschrikkelijke boze blik naar Echtgenoot. Oh Oooh ! Bleek dat er drie auto's voor ons een omaatje in panne stond. Enkele koene ridders waren hun auto uitgesprongen om dit omaatje met auto aan de kant te duwen. De koene ridders werden onthaald op een warm applaus, terwijl arme Echtgenoot werd dood gestaard. Mea Culpa.
Zelf ben ik ook eens pijnlijk ten onder gegaan, zonder Echtgenoot deze keer. Af en toe wordt hem wat rust gegund. Ha !
We woonden nog in Zaventem. Onze verkaveling stond slechts met één straatje in verbinding met de rest van de wereld. Het straatje liep parallel met de spoorweg en werd gescheiden door een stoep. Niks wereldvreemds dus. Alleen was de stoep waanzinnig hoog en reed ik toen met een smurfenblauwe Daihatsu Charade, die waanzinnig laag tegen de grond plakte. Ge voelt me al komen.
Op een schone maandag streken er werkmannen met camions neer in dat kleine straatje en werd er van ons arme zielen verwacht half op de straat te rijden en half op de stoep. Elke ochtend, op weg naar mijn werk, stierf ik een kleine dood. Ik had het gevoel dat er witte vonken uit de onderkant van mijn autootje kwamen.
Op een schone vrijdag, diezelfde week, was ik het kotsbeu en had mezelf zo opgefokt bij mijn vertrek thuis, dat ik op het moment dat ik aan mijn ik-rijd-op-twee-wielen-huzaren-stukje moest beginnen, ik eerst eens goed op mijn toeter klopte en dan, ja ja, een fuck-you-vinger opstak naar die verbouwereerde straatarbeiders. Ik riep nog: Merci, hé, ambetanteriken!
En dus reed ik over stoep en straat, op mijn rechtse zijde, linkerwielen in de lucht ... na 20 meter maakte mijn vier banden terug contact met de ondergrond, trok ik woedend op en .... knalde op één van de geparkeerde camions ... en toen moest ik nog uitstappen ook.
Wat er toen volgde heb ik wijselijk gewist uit mijn geheugen, wegens te traumatisch.
Hier thuis zijn we er ondertussen van overtuigd dat ik een vrouwelijk afkooksel ben van Tom Waes, den Tom Waes, maar dan zonder de nood aan adrenalinekicks.
Ja, ik heb ook een groot gevoelig hart en grote bek voor alles wat leeft en onderdrukt wordt en ik leef ook op de toon van mijn emoties.
Ja, ik heb ook een hoge verbale IQ. Vraag me niet hoeveel de vierkantswortel is van vier ... maar lullen kan ik als de beste. Ik lul jullie met gemak naar de eeuwige jachtvelden en terug.
En ja, ik vloek ook als een ketter, meermaals per dag. Want geduld is een schone zaak ... alleen heb ik het niet. En zo schalt er hier een constante godverdomme-echo door het Droomhuis.
En dus toeteren we er maar op los.
Nogmaals mijn oprechte excuses aan mensen die ik door mijn toeter in de problemen heb gestort.
En dan nu in therapie ! Alweer !
Krisje de la Trompette !
Echtgenoot was deze week de reviseur van dienst. Hij mocht op zoek naar zet- en andere duiveltjes in deze blog. Al eens getypt met nagels van 2 cm lang? Ik raad het niemand aan, maar ben wel trots op mijn authentieke, meest onhandige, heksennagels.
Na het lezen merkte Echtgenoot fijntjes op dat ik mijn wildplassers was vergeten. Maar natuurlijk! Want als er iets is wat ik niet leuk vind, dan is het moeten staan kijken op mannen die hun piet langs de kant van de weg tentoonstellen. Zitten wij vrouwen daar op te wachten ? Zitten wij vrouwen ook met ons gat bloot in de berm ? Ik dacht het niet.
En dus is het tijd voor een toeteralarm! Elke keer ik een wildplasser betrap, toeter ik keihard, in de hoop dat de man in kwestie hard schrikt en zo dus over zijn handen en schoenen plast.
Gestoord ik weet het. Dus mannen, de volgende keer dat jullie in Duisburg en omstreken zin hebben om tegen een boom te plassen ... kijk twee keer over jullie schouder. Ha !
Een gewaarschuwd man is er twee waard.
En ook nu nog een beetje reclame voor mijn tentoonstelling : http://www.hetdroomhuis.be
Geen opmerkingen:
Een reactie posten