Bonjour.
Moi, je m'appelle Chanel Vicky d' Hopefully et je suis ... het halfzusje van de Raf. Zeg maar Nelleke.
Moi, je m'appelle Chanel Vicky d' Hopefully et je suis ... het halfzusje van de Raf. Zeg maar Nelleke.
Chanel als in koket, strant, geraffineerd en geëmancipeerd. Ik lijk een beetje op ons Krisje, van karakter dan, en soms denk ik dat we à la Femen met onze tieten bloot op de stoep van het parlement kunnen opkomen voor de rechten van de katten. Twee vrouwen met imaginaire ballen. Het zou wel geen zicht zijn, veel tieten heb ik niet.
Hoewel ik niet echt bezig ben met het gepeupel rond mij. Het is al erg genoeg dat ik mijn halfbroer moet dulden.
Laat ik zeggen dat ik een koninklijk leventje leidde voor zijn komst. Ik was een pluchen poppemie en werd verwend met streelpartijen en monologen vol superlatieven, vooral dan door de Heer des Huizes. Mijn prachtige valse noten, mijn schoongebekt gejengel als ik alleen rondzwierf in het Droomhuis heeft ons Krisje verkeerdelijk geïnterpreteerd als : oei, ons Nelleke is eenzaam, tijd voor een speelkameraadje.
En ik had het aan mijnen rekker.
Ik herinner me het nog goed. Krisje en de Cootjes waren een weekendje weg en ik werd als een porseleinen katje toevertrouwd aan de goede zorgen van oma en opa. Een vijfsterrenhotel met vogelvolière. Den Hilton voor katten.
Op zondag, een schone warme lentedag, liepen de Cootjes de keuken binnen met een verrassingspakketje, maar dat had ik direct niet door. Kleine Bo begroette me hartelijk, gaf me duizenden kusjes op mijn Sheba-bekje en nam me in haar kleine armpjes. Het volgende moment draaide ze zich om en staarde ik plotseling in twee verloren gelopen blauwe oogjes. Krisje hield een lelijk Birmaantje in haar handen. Mijn God, wat was dat een lelijk ding! Hij leek op zo'n olifant van Dali, veel te lange benen en in mijn verbeelding leek hij scheel te kijken.
Zeg eens dag aan je nieuwe broertje, Chanel.
Ik kon niets anders bedenken dat mijn urinebuis te openen en plaste eerst over Bo en mikte daarna doelgericht richting baby Raf. Voilà, tot hier en niet verder. Mijn territorium was bij deze afgebakend. En we wisten meteen wie hier de baas zou spelen. Rafke, met een kopje vol kattenpis, begon vrolijk te spinnen.
En bij Boke stonden de traantjes klaar achter die grote blauwe ogen van haar. Oeps.
Ik kon niets anders bedenken dat mijn urinebuis te openen en plaste eerst over Bo en mikte daarna doelgericht richting baby Raf. Voilà, tot hier en niet verder. Mijn territorium was bij deze afgebakend. En we wisten meteen wie hier de baas zou spelen. Rafke, met een kopje vol kattenpis, begon vrolijk te spinnen.
En bij Boke stonden de traantjes klaar achter die grote blauwe ogen van haar. Oeps.
De Cootjes waren zo teleurgesteld en hoopten dat alsnog mijn houding tegenover dat scharminkel zou veranderen. Krisje droomde van de ideale wereld waar broer en zus in één mandje zouden slapen, uit één potje hun kattenkorrels zouden delen. Nope.
J'ai des champions in mijnen stamboom en ik had geen zin me te verlagen tot de bastaard regionen van de kattenwereld.
De komende weken blies ik als een op hol geslagen ventilator als Rafke naar me toe kwam gestrompeld op die hoge benen van hem. De kleine idioot gaf het op en sindsdien leven Raf en ik naast elkaar en niet mét elkaar in het Droomhuis. Het zij zo.
J'ai des champions in mijnen stamboom en ik had geen zin me te verlagen tot de bastaard regionen van de kattenwereld.
De komende weken blies ik als een op hol geslagen ventilator als Rafke naar me toe kwam gestrompeld op die hoge benen van hem. De kleine idioot gaf het op en sindsdien leven Raf en ik naast elkaar en niet mét elkaar in het Droomhuis. Het zij zo.
Zo af en toe moet ik hem nog op zijn plaats wijzen in de hiërarchische krabpaalboom. En dus klop ik gezwind met mijn gemanicuurde rechterpoot op zijn holle kop. Pok Pok Pok. Gemeen, ik weet het.
Af en toe moet ik oppassen, want vergeet niet dat halfbroer dubbel zoveel weegt als deze ranke barbiepoes met ideale maten, moi dus. Raf is ondertussen uitgegroeid tot een schone witte leeuw, maar dat zeg ik niet graag hardop.
Zo af en toe, als hij het helemaal gehad heeft met mijn vossenstreken, gaat Raf gewoon boven op mij zitten. En dan piep ik als een kat met een astma-aanval. Ik ga dan te keer als een bitch en klop met mijn fijne krielpootjes op zijn log lijf. En als dat niet helpt, krijs ik met supersonische kattentonen, zodat al het glas en trommelvliezen binnen een straal van 50 meter spontaan breken.
Zo af en toe, als hij het helemaal gehad heeft met mijn vossenstreken, gaat Raf gewoon boven op mij zitten. En dan piep ik als een kat met een astma-aanval. Ik ga dan te keer als een bitch en klop met mijn fijne krielpootjes op zijn log lijf. En als dat niet helpt, krijs ik met supersonische kattentonen, zodat al het glas en trommelvliezen binnen een straal van 50 meter spontaan breken.
Haar vliegt dan in het rond en heel even gun ik hem het gevoel van de overwinning. We rollen dan als een siamese tweeling tussen het chinawerk van ons Krisje door en breken net geen kostbare potten.
En als we het te bont maken, moeit ons Krisje er zich mee. Awel, wat is dat hier? En dan wijs ik altijd met mijn geslepen teennageltje richting halfbroer om te miauwen dat hij er mee begonnen is ... en Krisje bekijkt me dan met toegeknepen ogen, alsof ze het niet gelooft. Tja.
En zo slijten we hier onze dagen in het Droomhuis. Eten en slapen en een robbertje vechten. Ik volg Krisje op de voet. Daar waar Raf narcolepsie heeft en dus de hele dag slaapt, volg ik haar overal. Mijn madame is er op voorzien. Van een kanten wiegje naast haar bureau tot een camouflage pelsmandje in de living. Als ze kookt ben ik haar sous-chef en hijst ze me op een barkruk zodat ik het kokkerellen kan overschouwen en mee mag proeven. Alleen het bed is meestal verboden terrein omdat ik me te intens vastketen aan haar reuzenvoetjes, zodat ze de slaap niet kan vatten en me nu en dan uit bed sjot. Ik mag niet klagen.
En dan heb je van die dagen dat het af en toe hopeloos verkeerd gaat.
Dinsdag had Krisje het hele Droomhuis gedweild, zuchtend en sakkerend, maar soit, mijn paleisje blonk en ik kon mijn mooie zelf spiegelen in de glanzende tegels.
's Nachts was halfbroer er echter in geslaagd om een mix van onverteerd kattenvoedsel en een haarbal de luxe te verspreiden over de twee verdiepen van het Droomhuis. Hoe hij het gedaan had? Kotsend en tegelijkertijd zijn hoofd rondzwierend als een betonmolen en daarbij nog 14 flikflaks ten berde gebracht. Geen plekje was onberoerd gelaten. En het feit dat zowel Krisje als dochterlief 's nachts op wandel waren gegaan, zwalpend door onzichtbaar braaksel, had er ook geen goed aangedaan. Overal smerige voetafdrukken. ik stond erbij en ik keek er smalend naar.
Toen Echtgenoot als eerste het licht aanstak op woensdagmorgen volgde al snel een 'T IS NI WAAR, HE !!!!!!
En de dag moest nog beginnen. Krisje merkte 's morgens op dat Raf Nutellastrepen op zijn witte vacht had. Er was die morgen geen tijd voor een grote wasbeurt met een washandje, want één, er zat geen druk op het water van de keukenkraan (ge hebt zo van die dagen ...) en twee, Krisje moest hollen voor haar afspraak in Leuven. Op zo'n momenten zijn ze tijdelijk blind in het Droomhuis en zwieren ze ons op het terras of in de berging met de boodschap ons flink te wassen.
Die middag kwam Krisje terug, samen met de monsters en nog een extra monster, want er stond een fotoshoot op het programma.
Krisje heeft een kraakwitte studio en dito achterwand en grond, en dus kwam ik binnenwandelen. Hey, ik de Penelope Cruz van de kattinnen, moest mee op de foto. What did you expect ?
Maar ik had een probleempje. Ook ik had een Nutellapoep en ééntje die verschrikkelijk stonk. De blik van ons madame sprak boekdelen, ook dat nog godverdomme. Ze heeft al stress als er foto's moeten gepakt worden en een kat met bruin stinkend chocogat kon ze missen als de pest. Ik rolde nog even over de witte grond en het fotomodel maakte aanstalten om me te pakken ... Bo, laat snel ons Nelleke verdwijnen, siste Krisje tussen haar tanden. Zometeen begon ze nog te janken of spontaan haarballen te braken, zich afvragend waar ik overal had rondgehangen en nog zou rondhangen.
En zo werd ik met mijn kliks en mijn klaks uit de studio gezwierd en werd ik ertoe verplicht de kaka eigenhandig uit mijn vacht te plukken en ... op te likken. IK WILDE EEN BADJE ! Waar is het nummer van de Sossen-kattenvakbond ?
Later die dag viel Krisje doodop neer in de zetel. Tijd voor een zenmoment en dat vond ik ook. Ik sprong op haar schoot en hopla daar begon het circus van voren af aan : ons Chanel stinkt!
Krisje sperde met twee handen mijn bilspleet open (daar ging mijn waardigheid) om er zich van te vergewissen dat er weer geen vervelend Nutellamomentje was aangebroken. Oef geen Nutella. En toch zag ik haar groen wegtrekken bij de gedachte dat ik, poezelige Nell, op haar schootje lag.
Daarop liet ik een warme, natte, gedempte, stinkende scheet, God vergeve me. Zo meteen lag Krisje helemaal in zwijm van mijn zwaveldampen. Call 911.
Maar ze aaide mijn kopje en zei maar mijn klein poppeke, je hebt Felix-krampekes! Arm dutske met je buik vol wind, dat zal wel pijn doen ... Wie heeft jou Felix gegeven ?
Ik wilde nog antwoorden, onze Raf, maar ze zou het niet geloofd hebben.
Er was dus een doos Felix binnengesmokkeld en ja, dat bekomt ons beiden niet. Een Felix-allergie dus. Vandaar de verschrikkelijke vernederende Nutellamomenten mét opengesperde bilspleten. Mon dieu !
Ik lag dus op schoot bij ons Krisje die over mijn opgeblazen buikje wreef. Ik zette mijn brommertje aan. En Krisje zei kom hier dat ik je kus, hoewel ze dat bij nader inzien niet zo'n geweldig idee meer vond.
Nutella Nelleke
En als we het te bont maken, moeit ons Krisje er zich mee. Awel, wat is dat hier? En dan wijs ik altijd met mijn geslepen teennageltje richting halfbroer om te miauwen dat hij er mee begonnen is ... en Krisje bekijkt me dan met toegeknepen ogen, alsof ze het niet gelooft. Tja.
En zo slijten we hier onze dagen in het Droomhuis. Eten en slapen en een robbertje vechten. Ik volg Krisje op de voet. Daar waar Raf narcolepsie heeft en dus de hele dag slaapt, volg ik haar overal. Mijn madame is er op voorzien. Van een kanten wiegje naast haar bureau tot een camouflage pelsmandje in de living. Als ze kookt ben ik haar sous-chef en hijst ze me op een barkruk zodat ik het kokkerellen kan overschouwen en mee mag proeven. Alleen het bed is meestal verboden terrein omdat ik me te intens vastketen aan haar reuzenvoetjes, zodat ze de slaap niet kan vatten en me nu en dan uit bed sjot. Ik mag niet klagen.
En dan heb je van die dagen dat het af en toe hopeloos verkeerd gaat.
Dinsdag had Krisje het hele Droomhuis gedweild, zuchtend en sakkerend, maar soit, mijn paleisje blonk en ik kon mijn mooie zelf spiegelen in de glanzende tegels.
's Nachts was halfbroer er echter in geslaagd om een mix van onverteerd kattenvoedsel en een haarbal de luxe te verspreiden over de twee verdiepen van het Droomhuis. Hoe hij het gedaan had? Kotsend en tegelijkertijd zijn hoofd rondzwierend als een betonmolen en daarbij nog 14 flikflaks ten berde gebracht. Geen plekje was onberoerd gelaten. En het feit dat zowel Krisje als dochterlief 's nachts op wandel waren gegaan, zwalpend door onzichtbaar braaksel, had er ook geen goed aangedaan. Overal smerige voetafdrukken. ik stond erbij en ik keek er smalend naar.
Toen Echtgenoot als eerste het licht aanstak op woensdagmorgen volgde al snel een 'T IS NI WAAR, HE !!!!!!
En de dag moest nog beginnen. Krisje merkte 's morgens op dat Raf Nutellastrepen op zijn witte vacht had. Er was die morgen geen tijd voor een grote wasbeurt met een washandje, want één, er zat geen druk op het water van de keukenkraan (ge hebt zo van die dagen ...) en twee, Krisje moest hollen voor haar afspraak in Leuven. Op zo'n momenten zijn ze tijdelijk blind in het Droomhuis en zwieren ze ons op het terras of in de berging met de boodschap ons flink te wassen.
Die middag kwam Krisje terug, samen met de monsters en nog een extra monster, want er stond een fotoshoot op het programma.
Krisje heeft een kraakwitte studio en dito achterwand en grond, en dus kwam ik binnenwandelen. Hey, ik de Penelope Cruz van de kattinnen, moest mee op de foto. What did you expect ?
Maar ik had een probleempje. Ook ik had een Nutellapoep en ééntje die verschrikkelijk stonk. De blik van ons madame sprak boekdelen, ook dat nog godverdomme. Ze heeft al stress als er foto's moeten gepakt worden en een kat met bruin stinkend chocogat kon ze missen als de pest. Ik rolde nog even over de witte grond en het fotomodel maakte aanstalten om me te pakken ... Bo, laat snel ons Nelleke verdwijnen, siste Krisje tussen haar tanden. Zometeen begon ze nog te janken of spontaan haarballen te braken, zich afvragend waar ik overal had rondgehangen en nog zou rondhangen.
En zo werd ik met mijn kliks en mijn klaks uit de studio gezwierd en werd ik ertoe verplicht de kaka eigenhandig uit mijn vacht te plukken en ... op te likken. IK WILDE EEN BADJE ! Waar is het nummer van de Sossen-kattenvakbond ?
Later die dag viel Krisje doodop neer in de zetel. Tijd voor een zenmoment en dat vond ik ook. Ik sprong op haar schoot en hopla daar begon het circus van voren af aan : ons Chanel stinkt!
Krisje sperde met twee handen mijn bilspleet open (daar ging mijn waardigheid) om er zich van te vergewissen dat er weer geen vervelend Nutellamomentje was aangebroken. Oef geen Nutella. En toch zag ik haar groen wegtrekken bij de gedachte dat ik, poezelige Nell, op haar schootje lag.
Daarop liet ik een warme, natte, gedempte, stinkende scheet, God vergeve me. Zo meteen lag Krisje helemaal in zwijm van mijn zwaveldampen. Call 911.
Maar ze aaide mijn kopje en zei maar mijn klein poppeke, je hebt Felix-krampekes! Arm dutske met je buik vol wind, dat zal wel pijn doen ... Wie heeft jou Felix gegeven ?
Ik wilde nog antwoorden, onze Raf, maar ze zou het niet geloofd hebben.
Er was dus een doos Felix binnengesmokkeld en ja, dat bekomt ons beiden niet. Een Felix-allergie dus. Vandaar de verschrikkelijke vernederende Nutellamomenten mét opengesperde bilspleten. Mon dieu !
Ik lag dus op schoot bij ons Krisje die over mijn opgeblazen buikje wreef. Ik zette mijn brommertje aan. En Krisje zei kom hier dat ik je kus, hoewel ze dat bij nader inzien niet zo'n geweldig idee meer vond.
Nutella Nelleke
GEWELDIG. Marina
BeantwoordenVerwijderen