Het fluogroene jasje !

Een zaterdagmiddag. Ik zit te zwoegen aan mijn bureautje. Er is een kindje geboren in de straat en ik hou ervan om dan een verpletterend flashy wenskaartje te ontwerpen voor de versgebakken ouders. Maar het wil niet vlotten. Ik vergeet allerhande kleine detailtjes en de printer wil weer niet meewerken. Sinds ik naar Mac ben overgeschakeld heeft de printer precies afstotingsverschijnselen. Het kaartje moet dan ook rectoverso, gedraaid over de korte zijde, enzooo, geprint worden. En da's te veel info voor mijn brein en voor het brein van mijnen mannelijke printer. 

En als het niet lukt, dan is er in mijn ogen maar één oplossing. Stoute printers moeten gestraft worden. Ik bal mijn vuist en klop boos op de klep van de printer. Ik sluit mijn ogen en hoop op een mirakel en stiekem hoop ik dat de glasplaat niet aan diggelen ligt. En diep in mezelf weet ik het wel : mijn printer gaat niet beter werken omdat hij fysiek en verbaal mishandeld wordt. Het is sterker dan mezelf.

Noah komt net binnen als de printer een flinke rechtse krijgt en schrikt. Het is weer zo ver. Jeckyll en Hyde toestanden in het Droomhuis. Als zijn mama agressief wordt, dan kiest hij normaal het hazenpad. En gelijk heeft hij. Maar hij kiest er voor om me te komen helpen en ook Echtgenoot spurt ter hulp, een uitbarsting voorkomende ...

Mijn twee mannen zijn krak in het bedenken van oplossingen die het originele probleem niet verhelpen, maar die middels een grote omweg wel soelaas kunnen brengen aan mijn getormenteerde brein. Ik gruwel van half werk.

Enfin zo wordt het kaartje een gezinsproject en na een uur zwoegen rolt het uit de gedeukte printer. De snijlijnen heb ik verprutst en ik sluis het kaartje door naar Echtgenoot die met de snijmachine het kaartje mag ontdoen van randinformatie. Hij heeft één mm speling, slechts één kans en een boze opzichter die in zijn nek staat te hijgen. Maar Echtgenoot doet het met de precisie van een plastisch chirurg.

Kaartje is klaar en mag bezorgd worden aan de buren. Deze rol is weggelegd voor de dochter.

Op maandagmorgen krijg ik een smsje  : kaartje in bus gestoken, opdracht geslaagd. Ikke blij.

Op vrijdag verneem in van mijn zelfde verstrooide dochter dat het kaartje gedeponeerd werd in de schone rode postbus in 't centrum van 't dorp en dus niet in de bus van de overburen. Geen adres, geen postzegel ... het arme kaartje, waar toch wel 200 euro aan werkuren in zat, ligt nu anoniem te wezen in de vuilbak van het postkantoor. Ik moet gereanimeerd worden.

Vorige maand bezochten we nog even Keulen. Het was het weekend voor Kerstmis en half Duitsland én België hadden blijkbaar hetzelfde gedacht : laat ons nog even lekker rustig naar Keulen gaan ! En onszelf kwellen ...

Het strontregende. Stinken man. De stad kleurde grijs, de Dom kleurde zwart en plakte vol zwervers. Dit was niet het Keulen zoals ik het me herinnerde ... 23 jaren terug, hartje zomer, met mijn Lief door de straten kuieren ... maatje 36. Enfin tijden en maten veranderen.

Dit was the Dark Side van Keulen. Het weer speelde niet in ons voordeel, maar we dachten foert, duffelden ons goed in en smeten ons op elke kerstmarkt die ons pad kruiste. En eigenlijk was het best gezellig en lekker. We aten ovenkoeken en dronken glühwein.

Nadien trokken we naar de winkelstraat. We werden de stroom ingeduwd, je kon alleen maar vooruit, mee met de mensenzee. De straat oversteken was harakiri en nodigde uit tot het bedenken van een strategisch plan, zoals een domkop pootje-lap doen, zodat de stroom mensen uit balans raakte. Als oversensitieve madame word ik daar zot van. Ik haat shoppen en ik haat een mensenmassa. Niks aan te doen. Het lot wilde dat ik hier was. Ocharme ikke. 

Tel daar nog twee jengelende tieners bij die op automatische piloot stonden en Mag ik, Mag ik, Mag ik akoestisch begonnen te zingen en een besluitloze echtgenoot die bij elke aankoop bevestiging nodig had van zijn wijfie. Yeah.

Op een schoon moment stond ik met de glunderende dochter in winkel A, klaar om naar de kassa te gaan met een blits regenjasje. De mannen stonden in winkel B, de buur van winkel A.

En toen ging de telefoon. Ik nam op. Een vriendin uit het verre België was over haar toeren en verlangde troost en grote luisterende oren. Ik was zo met haar verdriet begaan dat ik mijn gezin achterliet en me buiten, op de grens van winkel A en winkel B zette.

Bo was gefrustreerd en stampvoette, want de deal ging voorlopig niet door en terwijl ik in de strontregen mijn vriendin stond te troosten, kwam Noah aan mijn mouw trekken. Papa heeft je hulp nodig, hij wil een jas kopen .... Niet nu, Noah, zeg dat hij moet wachten. En Noah droop af om nog een paar keer erop uitgestuurd te worden door een stressy papa die nù dat jasje wilde kopen ... arme Noah, die als een pingpongbal tussen een bellende mama en een vertwijfelde papa heen en weer werd gestuiterd. Het gesprek duurde nog even en ja, daar kwam alweer een reddeloze Noah. Ik had met hem te doen en zei dat papa dat jasje dan maar moest kopen. Zo erg kon het toch niet zijn ...

Ik haakte in, draaide me om en uit het deurgat van winkel B stapte een fiere Echtgenoot met een fluogroene regenjas aan. Alles en iedereen rond hem kleurde mee groen in zijn auriool. Watte ?

Ja, maar, je zei dat het mocht ! Tuurlijk, schatje .... jij moet ermee rond lopen en wij moeten er naast lopen, dacht ik.

Het jasje is zijn eigen leven gaan leiden. Op de foto's kleurden onze gezichten allemaal misselijk groen, alsof we 10 glühweins naar binnen hadden gewerkt, waarin 10 Keulenaars beurtelings hadden gespuwd. En onze verbeelding liet ons ook nu niet in de steek.

Zo werkte Echtgenoot voor ons bij de groendienst van de stad Keulen. Of riep Noah voor de hele stad : Volg het pad der Verlichting ! En dus volgden we Echtgenoot. Noah is nu helemaal in de ban van de Illuminatie (Bernini Mysterie van Dan Brown). 

Wat wil je later worden Noah ? Illuminatie !

Of turnleraar (met dank aan Philip Geubels), want die moeten niet hard werken.

We passeerden de Dom. Ik voelde me terug gekatapulteerd naar de middeleeuwen. Dit beeld klopte niet met het bruisende Duitsland. In elke hoekje of spleetje zat een bedelaar.  Alsof ze een leurderskaart hadden voor dat stukje van de Dom. Er hing een vijandigheid tussen deze beroepsbedelaars. Dit is mijn spleetje !!!! 
En waar ik normaal graag centen uitdeel aan de minderbedeelden was dit onbegonnen werk. Ze waren met te veel en ze hielden elkaar scherp in 't oog. Ik riskeerde binnen de kortste keren blut te zijn of met een kerkkandelaar de schedel ingeklopt te worden ... Niet leuk.

En of dit alles nog niet genoeg was, is er nu een nieuwe rage in bedelland ... Elke zwerver eigent zich tegenwoordig een konijntje of hondje toe om zo de miserie nog veel erger te laten lijken. Harige dingen werken altijd op het gemoed van de mensen. Het leek daar wel de Zoologischer Garten van Berlin. Ik vind dat niet leuk. Die dieren kiezen daar niet voor.

Enfin, je voelt me al komen ...

We passeerden een bedelaar, die in het bezit was van twee grote Huskies. De honden hadden de Stars en Stripes rond hun nek geknoopt, een eerbetoon aan Obama, of wat ?

De bedelaar maakte er een ruwe sport van om aan één van die sukkelhonden zijn halsband te blijven trekken. Zo meteen viel zijn hoofd er nog af. Arm beestje. Een Husky is niet gemaakt om de hele dag op zijn poep te zitten onnozel wezen voor voorbijgangers.

En dus ... kon ik me niet meer houden en riep in mijn beste Duits en schoonste gebarentaal dat het genoeg was geweest. Fuck you , Stomme Oelewäffer und lassen Sie das arme Beestjen gerüst !!! terwijl ik met mijn hand peutpeut deed.
Ik kookte en de bedelaar zo meteen ook.

Run Forester Run, het was weer zo ver. Ik liep voor mijn leven en mijn kroost was genoodzaakt me te volgen. Alweer. Zo meteen werden Krisje en haar Cootjes opgegeten door twee afgetrainde Huskies.

Ik was er ziek van en voelde de ellende van die arme beestjes. Helaas kan ik niet veel veranderen aan hun situatie. Snif.

Echtgenoot wou nog een warme choco met me gaan drinken, maar het slechte en bange gevoel verdween niet meer.

En dus keerden we huiswaarts met onze UFO, nu Echtgenoot er uitzag als een alien.

Ik brande bij thuiskomst een kaarsje voor alle sukkelhondjes ten velde, vierde kerst met de familie en rolde op oudjaar met Trinny and family het nieuwe jaar in.



Krisje, alienwijfje.