Het verdriet van België !

Deze blog zat nog in de pipeline en is zowaar van vorig jaar. Zo snel gaat het. Het zou zonde zijn mijn litteraire hersenspinsels met één druk op de deleteknop te wissen. En dus laat ik jullie nog even meepiepen in mijn recent verleden.

Er is zo veel veranderd de laatste tijd, niet alleen in mijn persoonlijk leven, maar de wereld zelf, zoals we die nog kende ten tijde van 'Batman hangt aan mijn plafond', zomer 2014, bestaat niet meer. Weken terug veranderde ons kleine apenlandje in twee kampen; de boze demonstranten en de boze werkwilligen. Het verdriet van België, fase één. Mijn haar kwam er van recht. En nee, ik doe nog steeds geen politieke uitspraken op deze roze blog. Maar dat dochterlief te laat op haar examen aankwam door een vakbondsactie van de politie, dat was erover ! Toen was ik pokkeboos en dochterlief die had voor het eerst in haar humanioracarrière een dikke vette buis.
En terwijl Vlamingen elkaar net niet de haren begonnen uit te trekken, kwam er plots een dreiging uit heel andere hoek. De extremisten hadden laf toegeslagen. Het bekvechten tussen ons Vlamingen viel stil en opeens vormden we weer een front tegen de stouteriken.
Maar toch, de wereld is veranderd, in een vingerknip. Zo snel kan het gaan.

We worden niet somber. Ik beloof jullie poederroze verhaaltjes om even weg te vluchten uit de realiteit. Ik heb mijn energie herwonnen en zal frequenter posten over het leven van Krisje en haar zotte Cootjes.

En dus volgt hier een post uit mijn recent verleden. Da klinkt oubollig. Ik lijk wel 100.



Enkele weken terug ...

Turbulentie in mijn hoofd. Ik kan het niet anders beschrijven. Op maandag besliste ik mezelf een week cadeau te doen. Ik herlas op zaterdag mijn blogs, vooral deze die zich situeerden rond juli 2014 en als toeschouwer van mijn leven besefte ik hoe ik mezelf in nesten had gewerkt door steeds maar door te doen. Ik had mezelf toen beloofd dat dit me niet meer zou overkomen.

Die zaterdag zag ik het licht en alles in mijn lichaam kondigde in de nabije toekomst een nieuwe strike aan. Ik voel me kopje onder gaan in het werk, studies en huishouden. Het is ook allemaal zo veel fun, behalve dat huishouden dan, je hoort me nooit zeggen dat het niet leuk is. Integendeel, ik leef in een droom die waarheid wordt ... alleen zie ik de bomen door het bos niet meer en vrees ik mijn deadlines niet te halen.

En dus stond ik op de rem die week. Ik trok de velden in voor stevige wandelingen, praatte met intelligente mensen over wat nu ? Ik weigerde nog één poot uit te steken in het huishouden. De bergen stof vermoedden een gepasseerde zandstorm, maar ik kon het me niet aantrekken.

Ik vroeg nog langs mijn neus weg aan Echtgenoot of het niet tijd was om een poetsvrouw te zoeken, maar hij antwoordde dat ik de kinderen maar moest inschakelen, die zijn groot genoeg. Godver.

En toen was het vrijdag. De bergen werk waren niet verdwenen, de zorgen waren er niet minder om. Maar ik had even kunnen afstand nemen en kunnen ademen. De tijd wijst het vervolg wel uit.

Ik ging langs bij de mama. Als ik op mijn sneltrein zit, is er weinig tijd voor het thuisfront, maar nu had ik ze bewust opgezocht. Met de mama is het meestal fijn praten en vaak heeft ze de antwoorden die ik wil horen.

Ze was natuurlijk een beetje bezorgd om haar dolgedraaide dochter. Maar we dronken koffietjes, bladerden door oude fotoalbums ..., ik fikste haar Belgacom-tv en dronk nog meer koffie.

Met de papa trok ik het vogelhuisje in. De papa houdt van vogeltjes en heeft een volière met schone gevleugelde wezentjes. Die ging ik eens digitaal vastleggen. Ha ! In een blauwe overjas, dezelfde als die van de papa, om de vogeltjes te misleiden, kroop ik op mijn Knex-knietjes de volière in.

Met mijn canon in de aanslag stond ik gekooid tussen andere pluimvee-wezens. Van zodra het deurtje toe ging, besliste mijn papa de schone beestjes te verplaatsen naar één kant van de volière. Hiervoor moesten die vogeltjes natuurlijk vliegen, langs mijn kop ... Ik voelde hoe de lucht en de vogeltjes zich verplaatsten langs mijn bange haardos en het volgende moment begon ik te krijsen als gek. De papa stond er wat beduusd bij. Ik denk zelfs dat de volumeknop van zijn gehoorapparaat af stond, want hij bewoog niet meer. Ons mama daarentegen kwam vanuit de keuken de tuin ingerend om te zien waar er een vrouw werd vermoord.
De vogeltjes digitaal vastleggen ... ik weet het nog zo niet.

Vorige week, een rare situatie.

Ik had Bo beloofd om met haar na haar examen de stad in te trekken om de kerstsfeer op te snuiven. Ik nam de bus. Het bespaarde me een dure parking en veel autostress op deze drukke dagen.
Toen ik thuis vertrok, was het huis leeg. Ik was in de waan dat Noah examen aan 't doen was en dat Bo op me wachtte in Leuven.

De wind beukte. Ik moest me vasthouden aan de labiele tijdelijke-halte-paal en vreesde dat ik met paal en al de lucht in ging. De regen striemde in mijn gezicht en maakte een wulpse tijgerin van me. Mijn foundation stroomde in kleine beekjes van mijn hamsterkaken.
De bus was niet op tijd. Ik blies. En toen voelde ik dat er iemand naar me stond te kijken. Op een veertigtal meter stond een tiener met sportzak discreet naar me te kijken. Hij bleef staren en staren. Ik legde veel te laat de link met mijn eigen zoon. Het was dus Noah, met sportzak. Die nu om de hoek verdwenen was.
Ik zag het gewoon niet. Zonder bril zie ik de details niet van het gezicht. En Noah, die  vertikte het om in ons Duisburgse dorpscentrum op zijn moeder te roepen. Niet cool.

Het zij zo. Het verdriet van België, fase twee, waar tienerzonen niet en plein public op hun mama mogen roepen.
De bus kwam er aan. Een bus vol dolgedraaide tienermeisjes, die naar Leuven reden om hun laatste examen te vieren. Wat voelde ik me oud.

De bus reed tegendraads langs Noah zijn halte. Ik zwaaide uitbundig en ik vermoedde, zonder bril, dat Noah zijn rechtermondhoek effe bewogen had. De jongen naast hem, zelfde kaliber, groene hoodie, stak plots zijn middenvinger op. What the fuck ?

Ik belde Noah. Ik voelde hoe ongemakkelijk het voor hem werd in het bushokje te moeten bellen met zijn moeder. Ik vroeg of diene groene kikker naast hem net zijn middenvinger had opgestoken. Noah bevestigde. Ik beloofde de jongen bij mijn volgende ontmoeting een draai rond zijn oren te verkopen.

's Avonds zou blijken, wanneer Noah voluit kon praten, dat de middenvinger bedoeld was voor een bescheten poppemieke naast me op de bus.

Begin deze week heb ik per ongeluk onze trouwfoto 'onderge*******' op het toilet. Zou het een teken aan de wand zijn. Ons toilet is een museum en hangt vol nostalgische foto's die ons boeiende leven vertegenwoordigen. De trouwfoto, de kinderen op het potje, de exotische reizen. Een 100-tal foto's waar elke nieuwkomer met plezier wat tijd voor uittrekt als hij in het Droomhuis moet plassen.

Maar de plakkertjes hadden het begeven ... en de schone trouwfoto dreef in het toilet. En dan, ik had het niet gemerkt, een plasstraal die klonk als een hogedrukreiniger op een plastieken tuinstoel, damned ... een vreemd gezicht om mezelf en Echtgenoot door te moeten spoelen. Snif. Het was onze schoonste foto.

Gisteren had ik afspraak bij de kapster, mijn zusje, de catwoman. Een telefoontje ... Krisje kom je nog ? Sta je in de file ?
Het was weer zo ver. Voor de tiende keer dit jaar me weer van uur vergist. Dit is niet meer leuk ! De verstrooidheid is weer heel hard aanwezig in mijn zeer chaotische leven.

Bij deze bied ik mijn verontschuldigingen aan bij de kapster, de schoonheidsspecialiste en andere mensen die ik dit jaar heb laten wachten. Mea Culpa.

Het jaar loopt op zijn laatste poten. Opleidingen lopen af, gelukkig. In het nieuwe jaar zal mijn volledige aandacht uitgaan naar het afmaken van mijn boek en het organiseren van mijn tentoonstelling. De fotografieopleiding heeft alle andere activiteiten verdrongen dit laatste half jaar. Ik werd soms tureluut van mezelf.

Krisje