Respect Moeder !

Mijn trouwe lezers ('t is precies Kerk en Leven) zitten vol ongeduld te wachten op een nieuw en spannend avontuur. Maar ik moet jullie teleurstellen : na De Vakantie van mijn Leven, is het leven hier zelf een beetje stil gevallen, denk ik. De storm op zee is gaan liggen en het gestructureerde schoolse leven is terug in voege sinds 1 september. Getuige daarvan de twee lange pruillippen van mijn tieners en de fuck-the-school-kreet als de voordeur opengaat om 4 uur in de namiddag.

Op 3 september was het dus de grote dag : ik had afspraak met de beenhouwer-dokter en de stoute knie werd vakkundig ontmanteld ! Doorknippen die rode draad ! 

Echtgenoot had zich meermaals afgevraagd of hij zo nodig de hele dag stand-by moest zijn en zielig naast mijn bedje moest zitten. Euh ... Ik schrok van Noah, die er zijn vader op attent maakte dat dat zijn plicht was als mijn man en dat hij er nu vooral voor zijn vrouwke moest zijn. Bonk ! ... Straf, van mijne zoon.

En dus reden echtgenoot en ik in de donkere stilte van de ochtend naar het ziekenhuis. Had ik nu een kindje gaan moeten baren, hè, daar had ik ervaring mee. Niet dat ik er goed in was, want bevallen deed ik als een slak, héééééél traag, 1 mm ontsluiting per uur in volle arbeid ... ik heb toen alle tijdrecords verbroken.
Maar een vivisectie van mijn knie, dat was me vreemd en eerlijk gezegd vertrouwde ik nog steeds mijn schizofrene geest niet ... wat als ik in het midden van de operatie van de tafel zou springen en op de loop zou gaan in mijn sexy operatie-robeke ... ik was al voor veel minder gaan lopen.

De avond ervoor was ik nog langs gegaan bij de huisdokter, voor een pre-operatief-onderzoek. Ik had last-minute ontdekt dat dat van groot belang was en ja, zo chaotisch als ik was, had ik nog dezelfde dag een afspraak moeten versieren voor een klein-onderhoud bij de dokter. De dokter luisterde met zeer grote ogen naar mijn wilde zomerverhalen en dito vluchtplannen en ze verzegelde uiteindelijk mijn dossier met PANIEKAANVAL in grote rode letters.

Ze waren dus gewaarschuwd in Leuven.

Maar eerlijk, ik was de kalmte zelve. Ik had een hartslag van 68, in rust, en echtgenoot riep voor de hele verdieping dat dat een vergissing moest zijn. Normaal piek ik rond de 100, dus ja, het was wel vreemd.
Ik onderging mijn lot in alle rust. Er heerste een serene sfeer op de afdeling, patiënten die het allemaal aan hunnen rekker hadden, maar, niemand die freakte. Een gevoel van samenhorigheid in die ochtendlijke stilte.

Ik had geluk, zei de verpleegster. Ik stond als tweede op de slagers-lijst en mocht om 8 uur 's morgens beschikken. Het werd toch nog half negen. Tijd is een relatief gegeven in een ziekenhuis. 2 verpleegsters reden mijn bedje weg. Echtgenoot en ik, we pinkten een traantje weg. Hoe graag we ook af en toe elkaars haren van de kop rukken, op zo'n momenten is onze liefde broos en puur en hapten we naar adem bij de gedachte dat we van elkaar gescheiden werden. Ik voelde een warme blos op mijn wangen en verontschuldigde me bij de gestapo-verpleegster voor ons naiëve gedrag en mompelde dat we nog steeds verliefd waren na al die jaren ... van haren plukken. Ze kon er niet mee lachen en ik voelde me nog idioter.

En wijle dus weg. Ik werd met bed en al de wachtzaal-parking binnen gereden. 5 ziekenhuisbedden op een rijtje, gescheiden door een flinterdun gordijntje en in elk bed een nagelbijtende patiënt met zijn eigen verhaal. Ik ontdekte al snel dat het vandaag Dag van de Wijsheidstanden was; Laat vier tanden tekken voor de prijs van twee! Een vijftal patiënten zouden in de loop van de dag beroofd worden van hun intelligentie. Ik had er niet willen bij zijn als die wakker werden met een mond vol zwarte gaten ... ben ik nu dom, dokter?

En daar lag ik dan, ze waren mij vergeten. Ik heb een wissel meegemaakt van vele bedjes die kwamen en gingen, maar mijn bedje bleef staan. Ik had een uur en half de tijd om na te denken over mijn nakende verdoving : nu ik zo rustig was, opteerde ik voor een plaatselijke verdoving i.p.v een volledige narcose. Het wachten duurde lang, naast me lag een nerveuze Kroaat, wachtend op de verlostang der tanden, hij zuchtte en vloekte met een zwaar slavisch accent, alsof hij een hete aardappel in zijn mond had ... Naast mijn andere kant lag een vermoedelijke Noah-versie van een opgeschoten tiener. Hij was zo beleefd en zo puur en antwoordde steeds met twee woorden tegen de dokters. Zo aandoenlijk. Ik had zin om het gordijntje weg te trekken en hem over zijn bol te wrijven en te zeggen dat hij goed was opgevoed.

Ze waren me dus vergeten. Ik had kramp, omdat ik mijn voeten niet kon uitsteken in het dubbel geplooide bed, zo leek het wel. Het was alsof ik mijn kop tussen mijn twee rechtopstaande benen kon steken. Geen zicht.
Misschien werd ik toch een beetje nerveus nu van het niets doen.

En net toen ik me afvroeg of mijn blaas alweer psychologisch vol was en ik het warm en koud kreeg bij de gedachte dat ik in het midden van mijn operatie zou beginnen wild-plassen ... stond hij daar ineens naast mijn bed : de beenhouwer-dokter !
Nog steeds de rechtse knie ? Euh, ja, ik denk het, meneer den doktoor en het volgende moment tekende hij een grote blauwe pijl op mijn dijbeen, richting knie wel te verstaan. Anders was ik misschien wakker geworden zonder dikke darm en was ik nu 10 kg lichter.

En toen ging het snel. Ik begreep dat mijn voorganger een complex geval was geweest en dat ze nu tijd moesten inhalen. Misschien was die wel van de operatietafel gesprongen en had het op een lopen gezet, ha ... Met zijn vieren sprongen ze op me, reden in hoge snelheid door de gang, merkten op dat de OK nog niet gekuist was en stelden vast dat we effe moesten halt houden op diezelfde gang. Was daar ne slimme die voorstelde om me op de gang te prepareren op het nakende knie-ontmantel-ritueel.

Het ging snel. Buisje hier, buisje daar en toen ik de vraag wou stellen hoe we mijn verdoving zouden aanpakken, kwam een gemene, giftige absint-damp mijn richting uit. En weg was ik. Naar dromenland.

Ik ontwaakte uit een zalige slaap. De beste slaap sinds tijden. Het was echt zoals in de film; Het vertwijfeld jezelf afvragen waar je in godsnaam bent ... en dan de herkenning, je weet het weer, de borstvergroting .. euh, de facelift, ach nee, de stoute meniscus.

Na een tijdje werd ik opnieuw verkast naar mijn kamer. Ik had de operatie goed doorstaan, niet één seconde was ik ziek geweest. Bij mijn bevalling-epidurales was ik er nog in geslaagd de gynaecoloog onder te kotsen, tot in zijn witte botjes toe ... maar nu werd ik wakker, had honger en verlangde naar frieten van het frietkot.

Ik werd als een queen onthaald. Ons mama was er ook. Zij had zopas een tand laten trekken, niet in de aanbieding, op een ander verdiep in het ziekenhuis en stond daar nu met een dikke kaak te grienen. Het was gezellig. Echtgenoot en dochter waren er ook, de zon scheen, ik at puddingskes, vlinderkes en bloemekes op de achtergrond, heel idyllisch ... tot de verpleegster naar echtgenoot snauwde : interesseert het u niet, meneer ? Het was me ontgaan, maar echtgenoot was er weer in geslaagd om door zijn je m'en fou - attitude de verpleegster op de kast jagen. Remember, de genante situaties ... welkom in mijne wereld !


Thuisgekomen hebben ze me uitgestald in de zetel. Vanop mijn troon zag ik het gepeupel bezig, rondrennen als kippen zonder kop ... ik had me voorgenomen dom te spelen en me helemaal niks aan te trekken van huishoudelijke toestanden en kookpottenkunst. Dat mochten zij voor ne keer doen. Ik had gehoopt op nouvelle cuisine, op een verfijnde exquise keuken. Niet dus : het werden frieten van het frietkot, lasagne uit een pakje, pizza's, en andere rommel.
Ik kon het me niet aantrekken en bedacht dat mijn moeder-annex-kokkin-rol nog niet uitgezongen was in dit gezin.

Noah vond het wel cool. Het was pas toen hij mijn doorboorde knie zag op woensdagavond, dat hij zich realiseerde dat ik geopereerd was. Tieners. Hij boog zich over me en zei megacool Respect Moeder! klopte mijn zijn vuist drie maal ter hoogte van zijn borstkas en wees met zijn wijsvinger in mijn richting. Yo man !

Op dag twee vonden ze het al minder spannend. Ik was fris en monter uit mijn bedje gesprongen, maar viel dat tegen. Mijn been voelde aan als beton en toen ik later aan de klim van onze toren van Babel begon (keuken is op eerste verdiep), was ik nog moedig. Halverwege de trap vond ik het niet meer leuk en had het gevoel dat mijn knie op knappen stond. Ze hebben me dan maar opgebaard in diezelfde zetel, een boke met choco in mijn hand geduwd, het kastje van de TV in mijn andere hand gestoken, twee fluffy katten tussen mijn benen gepropt en toen waren ze weg.
De dag na mijn operatie zat ik letterlijk te koekeloeren in mijn riante zetel en te wachten op een teken van leven. Ik vroeg me de hele dag af hoe ik weer zou nederdalen ... de trap was nu mijn vijand geworden. En mijn bedje stond godverdekke op het gelijkvloers.
Echtgenoot had pas om 10 uur 's avonds tijd voor me. Echt, hé. Ik had uren als een sanseveria in een lelijke cache-pot zitten wachten op mijn redding; me veilig in mijn bedje krijgen, zonder van de trap te stuiteren als een pingpongbal en mijn andere knie uit te haak te draaien.

Ondertussen zijn we een week verder, de knie is de beste leerling van de klas. Ik heb geen moment pijn gehad. Tenzij van een irritante allergie achter mijn groene oren. Mijn oorlellen stonden in brand van het zuurstofbuisje dat ik droeg tijdens de operatie. Echt grappig. Niet dus.
De kine is gestart en verloopt vloeiend. Ik moet terug leren lopen als een dartele gazelle, nadat ik vier maanden heb rondgeslopen als Quasimodo himself. Maar ik ben een happy woman.



Respect Moeder !