De Vakantie van ons Leven - Voulez-vous couchez avec moi ? Ce soir ?

Waar waren we gebleven ? 3 zombies, waarvan 2 met overbeharing, gingen op zoek naar het grote lege bed met kraakverse lakens.

Het lonkte, het nodigde me uit ... verse witte lakens, zalig geurend naar lavendel, donzige kussens, een boek op het nachtkastje en mijn 2 pluizenmonsters die ronkend van liefde, elk in een arm, in slaap zouden vallen bij hun vriendinnetje. Vannacht waren we te moe om imaginaire monsters te verslaan. Er mocht een echte zombie naast het bed gestaan hebben, we zouden het niet horen vannacht. Te moe.

En toch. Ik heb er een zesde zintuig voor als er iets niet klopt. Ik wou het negeren, want ik had echt niet de fut om tegemoet te komen aan dat gevoel. Fingerspitzengefühl.

Negeren Krisje, negeren.

Maar hoe hard ik ook probeerde te negeren ... mijn sensoren stonden ondertussen op scherp en ineens zag ik het en ik wou dat ik het niet gezien had : maar Batman hing aan mijn plafond, net boven het bed.

Neen, neen, mijn ergste nachtmerrie was werkelijkheid geworden. Trouwe lezers weten dat ik entomofobie heb of m.a.w een fancy woord voor insectenvrees. Ik ga op de loop voor alles dat zwart is en meer dan vier poten heeft, dus ook voor Batman, hoewel die maar, technisch gezien, twee poten heeft.

Een driehoekige zwarte kever,  4 cm lang, hing met een grijns aan mijn schijtlelijk plafond. Wat nu ?

In soortgelijke omstandigheden had ik mijn ventje, Aspergeman, oei foei, da's erover, zelfs voor mij ... had ik dus de echte Superman, die elke fake Batman van het plafond mepte. Of ik had een 14-jarige tienerzoon, die niet wou onderdoen voor zijn papa, en meermaals met knikkende knieën en stinkende oksels spinnen opzoog ... met de stofzuiger wel te verstaan, terwijl ik over zijn kruin wreef en zei flinke jongen van me. Maar ze waren er dus niet.

Boekskes gooien kon ook al eens helpen, alleen hing Batman te hangen en kon ik niet gecontroleerd in de hoogte gooien. Worst case kwam de Feeling Wonen, met Batman erop deze keer, terug als een boemerang en flapte in mijn gezicht.

Nog een optie was de poezen beurtelings de lucht in te gooien, in de hoop dat ze Blacky zouden ontdekken en hem spelenderwijs naar de eeuwige jachtvelden zouden sturen. Maar de kans dat mijn arme Rafke een hersenschudding zou overhouden aan het Benji-vliegen was te groot en hij was pas hersteld, ocharme.

Ik ging op zoek naar de stofzuiger. De hele tijd over mijn schouder kijkend, stak ik de prise in het stopcontact. En daar stond ik dan als een echte Jeanne d'Arc, wiebelend op het bed,  gewapend met de metalen buis van de stofzuiger. Het was echter de Jeanne van de brandstapel die onder onze Batman stond. Ik durfde het niet. Binnen de korste tijd stond ik kletsnat in 't zweet, echt van schrik, van de figuurlijke vlammen die aan mijn schenen beten. Hoe zou ik dit oplossen ?

Ik belde mijn supermama, die voor alles een oplossing heeft. Maar Kriske toch, is het weer zo ver? Ja, mama, het is weer zo ver ...  Ik kan toch moeilijk je vader sturen in het midden van de nacht ? Nee, dat kan je niet maken, mama. In mijn binnenste schreeuwde ik STUUR GODVERDOMME ONZE PAPA OM DAT BEEST TE KOMEN VANGEN !!!!

Zal ik de politie bellen ? Ik begon zenuwachtig te lachen om mijn stomme mopje, maar ik zou het gedaan hebben. Ik was wanhopig. Mijn grote rode ogen vulden zich met tranen. Ik was 24 uren wakker, doodmoe, angstig en zag me niet direct gaan slapen.

Ik parkeerde me achter de glazen deur van de slaapkamer en had van daaruit een schoon en veilig zicht op Batman. Ik heb daar lang gestaan, niet wetend wat te doen. Op een bepaald moment belde ik ten einde raad een vriend, die in de buurt woonde, deed in horten en stoten mijn verhaal, maar hij vond het dolkomisch. Ik haakte in. Ik had geen reden om te lachen.

Ik stuurde HELP per sms naar Amerika. Onze pseudo-Amerikanen konden er ook niet echt om lachen en hadden de vreselijkste visioenen ... echtgenoot belde me in allerijl op om uiteindelijk te horen dat er een vreemde man aan zijn plafond hing (gelukkig lag hij niet in zijn bed.) Wat moest hij toch aanvangen met zo'n wijfie ? Maar hij wist dat ik al voor veel minder en veel kleinere beestjes op de vlucht was gegaan. Hij kon me natuurlijk niet helpen, dat wist ik ook wel.

Dus staarde ik terug een half uur door de glazen deur, mijn ogen gericht op Batman. Had het nu nog de echte geweest, Christian Bale, dan had ik er gracieus kunnen gaan naast hangen. 

Uitgeput was ik, toen mijn rationele verstand het eindelijk terug overnam.

En dus nam ik een beslissing : de slaapkamer, dressing en badkamer werden verzegeld en de rest van de vakantie zou ik in Bo haar kamer gaan slapen. Ik had zoveel leuke momenten gekend in de dressing en de slaapkamer : ons Rafke die zijn eigen verrijzenis in scène had gezet, De Sturm der Liebe - afleveringen die ik vanonder het dekbed had beleefd. Ik gaf mijn TV dus ook op. En het ergste, de geur van mijn Superman, de testosteron  die opging in zijn kussen, zou ik niet meer kunnen ruiken ...

En Batman, die ging in quarantaine.

En zo geschiedde dat ik nog een hele week in een klein tienerbed de nacht moest doorbrengen. Vreemd om in een kamer te slapen, die niet de mijne was. Maar het lukte en ik was fier op mijn volwassen beslissing. Onze Raf vond het ook super, alleen was er niet veel plaats meer over voor een obesitaskater ... meermaals plofte hij op de matras, stak letterlijk over, via mijn borstkas, die dan samendrukte bij zoveel pret, maakte een toertje langs de Grand Canyon en ging dan pijnlijk liggen op mijn kop en trok ondertussen wat haren uit.  Yeah ! 

Ik ben nog twee keer in de gevaarlijke zone binnengedrongen, gekleed in een te grote badjas met kap, die me beschermde tegen onverwachte aanvallen van bovenaf. Ik gristte snel wat kleren mee, een stapel schoon ondergoed, make-up en haardroger. Het was een overwinningsgevoel als ik de glazen deur achter me toe trok. Het had me 28 seconden gekost om de proef te doorstaan. Batman die was ondertussen nedergedaald en niet meer zichtbaar, wat het nog enger maakte ...

Elke avond informeerden echtgenoot en kids naar de driehoekige kever. En dan kon ik helaas geen goed nieuws melden : Batman hasn't left the building.

Op dinsdag was ik groggy van alle emoties. Ik ging langs bij zusje nummer één, liet me out of the blue ondersteboven draaien door haar giant witte woef van 50 kg, die me van onder tot boven tatoeëerde met zijn reuzepoten. In betere tijden had ik hem een Kung-fu-dreun rond de oren gedraaid, maar mijn energielevel stond te laag.

Het was tijd voor een beloning. Ik kocht later die dag een nieuwe Imac. Smile ! Echtgenoot had à l'improviste beslist op de luchthaven mijn laptop, en dus ook mijn leven,  mee te nemen. Ik had me de hele tijd afgesneden gevoeld van de rest van de wereld. Alles doe ik op mijn laptop : schrijven, ontwerpen, foto's bewerken, Facebooken ...  Ik had mijn plan moeten trekken met een vooroorlogs computerke dat nog draaide op Windows XP, met om de haverklap een zandloper en geen Photoshop-toestanden. Frustrerend. Maar nu stond daar dus een nieuwe Imac te blinken en kon ik er terug invliegen. Ik had hem al langer willen kopen, lang getwijfeld, maar de omstandigheden hadden me een duwtje gegeven.

Op donderdag had ik afspraak bij zusje nummer twee, de kapster met Catwoman-allures. Het was zo ver. Afknippen die dode handel op mijn kop!

De schaar ging in mijn lange lokken en psychologisch was ik klaar voor een volgende stap. En dus knipte zus, mijn haren kort. Het was ondertussen een zusterlijke samenzwering geworden, want zij beloofde eveneens haar haren kort te knippen. Het was een magisch emo-momentje. Tranen blinkten in onze ooghoeken, maar we hadden het gedaan. Girlpower !

Zelfzeker en supervrouwelijk zette ik me die avond achter mijn nieuwe Imac, maakte een foto met Photo Booth en stuurde die naar de andere kant van de wereld met de boodschap : En hier is Professor Sneep ! Ze vonden het geen succes.

****

Ze zijn geland mijn monsters, met een koffer vol vuile was, nieuwe kleren en veel verhalen. Het was geen culturele reis geworden, want de mama was niet meegegaan. Geen museums. Noah had het uitgegild van vreugde. Integendeel, ze hadden er een sport van gemaakt om alle Hollisters en Abercrombies van Amerika te traceren. What the fuck ?

Na de eerste verhalen, de honderden foto's en de jetlag was het tijd om veel te vroeg de bedjes op te zoeken. 

Alleen had echtgenoot nog een missie :

Het was aan hem om de magische verzegeling te verbreken. Met een toverspreuk en bibberhandjes opende hij de glazen deur en en een doffe grotlucht van stinkende kousen kwam ons tegemoet. Mijn Superman mocht op zoek naar Batman. Hij grommelde natuurlijk ... en Batman die vonden we niet terug.

Een week na thuiskomst heeft ons Bo hem ontdekt, tragischerwijs is hij met zijn vleermuisbotten van het plafond gesukkeld en heeft hij zo zijn hersenpan gekraakt. De autopsie bracht verder nog aan het licht dat Batman een ordinaire nachtvlinder was geweest ...

****

Hier eindigt de Vakantie van ons Leven. Ik heb jullie meegenomen op een doldwaze rit door mijn emotionele leefwereld en heb jullie getuige gemaakt van mijn crazy en hilarisch leven. Met een lach en een traan. Ik heb me in eerste instantie omringd gevoeld door een liefdevolle familie.

Ik koester jullie echter allemaal en ben echt verheugd door de zeer mooie, lieve reacties, sms-jes en mailtjes van jullie, fantastische mensen. 

Ik, die dacht er alleen voor te staan ... Ik heb beseft dat er een leger van lieve vrienden voor me klaar stond. Allemaal bedankt en ik zal het nooit meer doen (gaan lopen op de luchthaven en drie weken onderduiken ...).

En eigenlijk gun ik het alle dames en mama's, een weekje zonder zorgen voor ... het was niet altijd leuk, met zijn momenten zeer eenzaam, maar de druk om te zorgen voor mijn kabouters was er niet. En dat voor de eerste keer in 20 jaar. De batterijen zijn terug opgeladen. De inspiratie een beetje op. Waar moet ik nu over schrijven ?

Dikke knuffel.

Krisje van de Batcave.

http://krisjeendecootjes.blogspot.be/2013/08/entomofobie-allemaal-beestjes.html