Ik ga een klinker kopen, Walter, de T !

Oei, wat een vreemde titel.

Waar zal ik beginnen.

We hebben een huis. Een zeer mooi huis. Zeer exclusief en zeer origineel. Een blingbling huis. Hier wonen kunstenaars.

Maar kom niet te dicht, want hoe hard het ook glanst ... als je dichter komt, verdwijnt de glans en zie je doffe muren. Muren die je verhalen vertellen van veel miserie, veel tranen en van moegestreden bewoners.

Op 13 augustus 2004 sterft ons bomma. Die week moeten we beslissen over de aankoop van een stukje prachtig gelegen bouwgrond. Een groen stukje paradijs op de heuveltjes van Duisburg, we hebben zicht tot in Waver. Aan de bouwgrond hangt een bouwfirma vast, koppelverkoop en die bouwfirma is niemand minder dan BIK, Strontwoningbouw. We vragen enkele dagen respijt, nu we een sterfgeval hebben, maar we vangen bot en BIK antwoordt dat er al een volgend koppel klaar staat om het contract te ondertekenen. Er had toen al een belletje moeten gaan rinkelen. Intuïtie, Krisje !!!

Van dag één loopt het mis met de onderhandelingen en na een maand besluiten we het contract alsnog op te zeggen. De bazin van BIK moeit zich er mee, excuseert zich voor het lompe gedrag van haar werkvolk en belooft zich te ontfermen over ons bouwproces. Ze heeft ons overhaald. 3 maanden later wordt ze ontslagen en wat er bij ons op dat moment overblijft is een contract, afgesloten met de duivel.

De doos van Pandora gaat open en alle mogelijke demonen, vermomd als aannemers, werfleiders en architecten worden op ons los gelaten. Het duurt twee jaar, 24 maanden, om een ruwbouw af te leveren. Wie doet beter. We verhuizen ergens in september, zodat de kinderen in hun nieuwe school kunnen starten, en trekken in in een huis zonder afgewerkte badkamer, keuken en zonder trappen. Als we hier wonen, valt er elke week wel een nieuw lijk uit de kast. En zo gaat dat maar door. We hebben zeker vier jaar nodig gehad om een presentabel huis te mogen afleveren. Het is een strijd op leven en dood met BIK. We nemen een advocaat onder de arm en ondertussen stroomt alle energie weg uit ons lichaam. We hebben het gehad.

In die periode wordt ook de papa van echtgenoot ziek. We hadden zo veel steun aan hem : een bouwkundig ingenieur, die alles wist, die ons steunde tegen de boosdoeners. Maar tijdens werken hier in het huis, verliest hij af en toe zijn evenwicht en struikelt ... Er wordt ALS vastgesteld en twee jaren later begraven we hem.

We wonen hier op dat moment 4 jaar en hebben zo hard ons best gedaan om er tussen alle euvels iets van te maken. De kinderen integreren in hun nieuwe schooltje, Noah wordt de nieuwe spits van de voetbalclub, echtgenoot kruipt in allerhande Duisburgse verenigingen ... het is een leuk dorp.

Maar toch, we zitten met een huis, maar hebben nog altijd geen thuis.

Wie verkoopt me de letter T ?

Een half jaar later houd ik het voor bekeken en gooi de handdoek in de ring. In november van dat jaar geef ik me gewonnen en doof de lichten. Een depressie die een jaar zal duren.

En dus, op die 7 jaar dat we hier nu wonen, hebben we toch wel 5 jaren kommer en kwel gehad. En dat blijft aan de huid plakken.

Toen dit weekend het binnendrupte in de living, omdat er door de storm van maandag gaten in het dak zitten, ben ik lichtelijk ontploft.

Zelfs echtgenoot heeft er genoeg van en is op het net gaan zoeken naar een nieuwe woning.

Maar het blijft knagen. Kunnen we dit mooie huis inruilen voor een ander. We zullen nooit op de huizenmarkt iets vinden dat in de buurt komt. Hier is nagedacht over energiebezuiniging. We hebben een zonneboiler en zonnepanelen. We hebben geïnvesteerd in de beste keukenapparatuur, we hebben een sauna, we hebben een mooie aangelegde tuin, we hebben alles, ... maar we hebben geen ziel in dit huis. 

En wat als we binnen 5 jaar definitief naar Thailand vertrekken ? Is het dan nu de moment om een nieuw huisje te kopen ? 

Enfin, vanavond hebben we afspraak met Era en bezoeken we een peperkoekenhuisje in Hoeilaart. Het is afwachten. Het is sowieso terug een stap in de tijd. Een huis van 1930 kan je niet vergelijken met ons huis.

En toch ? Wat als dat wel een thuis zal zijn, een huis met een ziel ...

Wat ik geleerd heb de laatste jaren is te vertrouwen op mijn intuïtie. En terwijl ik niet actief op zoek was de laatste weken, is het peperkoekenhuisje twee keer gepasseerd op mijn computerscherm. Misschien wil mijn engelbewaarder er zich wel mee bemoeien.

Of misschien moeten we alsnog dit huis een laatste kans geven. Misschien is ons huisje ook wel moegestreden en wacht het op de uiteindelijke omarming met zijn bewoners. Misschien is het tijd om vrede te sluiten. En misschien kunnen we van dit huis alsnog een thuis maken.

Zo veel misschien-en ... een moment van bezinning kondigt zich aan.

Een fijne week en ik houd jullie op de hoogte.

Krisje van het Huis, op zoek naar de letter T.