Neen Sint-Pieter, ik ga niet terug naar beneden !

Joepie, en dan nu eerst het goede nieuws.

Gaia is er in geslaagd om een verbod te verkrijgen op het castreren van kleine varkentjes. Dank u Gaia.

Alleen gaat het pas in voege vanaf 2018. Crazy ! En het is een verbod voor België. Nog crazy-er.

Dus ja, een kleine hoera, maar ook nog een gevoel van What the Fuck ???!!!

Ik kan er nog steeds niet bij dat er zo veel leed moet vooraf gaan om een stuk vlees op je bord te krijgen. Wat zegt dat over ons, de mens, als we zonder verpinken andere levende wezens kunnen dood martelen voor ons eigen comfort.

Als we nu eens tot 2018 al die onnozele boeren, die kleine biggetjes pijn doen, castreren ?

Als wederdienst ? Dan is er terug een gezond evenwicht ...

En Michel Vandenbosch, jij blijft mijn held.

Oei, dit wordt geen happy blog, als dit al het goede nieuws was. 

Tiens ... het zal het weer zijn. Nu het buiten guur en koud is, is de winter korter bij dan we denken.

Deze middag hebben we nog de regen en windvlagen getrotseerd om de velden in te trekken, maar viel dat even tegen. We vlogen letterlijk weg.

Nu ik na 20 jaar fotokes nemen op het buikgevoel, beslist had te starten met een echte cursus fotografie ... het is zweten en vloeken en me vooral veel ergeren. Na drie uren ronddolen in de velden, ambras maken met gecastreerde boeren, worstelen met statieven die niet willen blijven staan ... en dan thuiskomen en zien dat er geen enkele foto scherp is.

Dag fantastisch ochtendlicht, met glinsterende dauwdruppels en kleine elfjes, een licht dat zich één keer in de 100 jaar manifesteert. Godverdomme toch. Had ik maar de groene knop gebruikt !!!!!

Maar dat mag dus niet.

En dus blijven we oefenen tot we er zot van worden. Ha !

En ja, ik heb er weer een zware week op zitten. Mentaal dan. Als je zoals ik een bi-polaire karaktereigenschap hebt, NIET DE PSYCHOSE, dan kan het leven verdomd vermoeiend zijn. Ik leef dagen op roze wolken, tussen oranje bambi`s en wulpse vosjes. Ik leef dagen in totale duisternis, me afvragend of het dit nu is ? Voor mij geen flatline, maar een kronkelige curve met hoogtes en laagtes. 

En dus sleepte ik me de hele week ... door de week.

Ik maakte me de bedenking dat als ik nu voor Sint-Pieter kwam te staan dat ik hem zou toebrullen dat ik vooral niet terug wou naar beneden. Want, mijnheer Sint-Pieter, tot op mijn 43ste levensjaar heb ik 7300 keer verzonnen wat we met zijn allen gingen eten, heb ik 1560 keer gepoetst, heb ik 5200 keer de was gedraaid, heb ik 31200 kledingstukken gestreken en heb ik 800 ruiten gewassen (iets minder, dat haat ik) ... Was het dat wat U, mijnheer Sint-Pieter of Uw Baas, met me voor had ? 

Is dat de definitie van Het Leven ?

Maar het werd donderdag. En terwijl ik me nog sleepte naar de les, had ik onderweg in de auto een fijn gesprek met mijn vriendin. En voor ik het wist, kon ik terug relativeren. Want er zijn altijd wel ergere dingen, dan mijn banale kopzorgen. Bij thuiskomst wachtte er nog een zeer lieve mail van een pennenvriendin ... ook al hadden we gezworen elkaar nooit te mailen, enkel te schrijven. Maar ze wou me bedanken voor mijn brief, die haar had opgepept. Wat deed dat een deugd.

En op vrijdag gingen we eten met een koppel dat we al jaren kennen, maar dat we hooguit twee keer per jaar kruisen. En er was die bezieling, het thuiskomen bij de juiste mensen en het oprechte compliment van de vriendin, die zei dat we het enige koppel waren, waar het zo goed en eerlijk mee klikt. Wauw, was ik daar even van mijn sokken geblazen !

Daar doen we het dus voor. Voor de schouderklopjes en de complimenten. Voor de pure vriendschappen.

Voor de eerlijkheid.

Ik wil nog even stil staan bij het feit dat zo vele mensen ongelukkig zijn. De blog is ondertussen toch al battleship-grijs ...

Als ik rondom me kijk, zie ik zo veel verdoken ongelukkigheid, want weinigen komen er mee naar buiten.

En toch ben ik verwonderd dat wel zeker 5 mensen die ik ken op dit moment een therapie volgen, omdat ze het alleen niet meer durven. Ze zijn moedig en hebben de gepaste hulp gezocht. Want therapie is er voor sterke mensen. 

Depressie, het blijft nog steeds een groot taboe en wij Belgen hebben er oogkleppen voor. Fysieke pijn, dat snappen we. Maar mentale pijn, dat is iets dat tussen onze oren zit, een teken van zwakte.

België is na Finland, het land met de meeste zelfmoorden. Chique, hé.

Ik heb zelf rond gedoold in een gitzwarte depressie, nu drie jaar geleden, ik was klaar om alles achter me te laten en aan te kloppen bij Sint-Pieter. De hele gemeenschap had een perimeter rond mijn huis en mijn hart afgezet, want ons Krisje was depri en dus liep iedereen zo hard ze konden ver weg.

Maar door de vele gesprekken met mijn fantastische psychologe, met die enkele vrienden die me niet hadden afgeschreven en de onvoorwaardelijke steun van mijn echtgenoot, heb ik een tweede kans gekregen en heb ik de demonen met mijn blote vuisten kunnen verslaan. En voilà, de feniks was herrezen ! Of was het de feeks ?

Juist daarom heb ik vaak een extra sensor en voel ik het aan als er iets borrelt bij mensen, dat het daglicht niet mag zien. Maar we moeten met zijn allen erkennen dat depressie ook een ziekte is en er durven over spreken en onze medemens een luisterend oor aanbieden.

Het kan een wereld van verschil maken. 

En volgende week terug een knalroze blog.

Dikke kus,

Krisje