Hiep Hiep Hoera !

In mijn vorig blogje zat het er nog aan te komen ... ondergetekende zou nog jarig moeten zijn.

Ondertussen zijn we 9 maart en zijn de festiviteiten alweer ver naar de achtergrond geschoven, een vage herinnering aan een vaag feestje.

Ik was jarig op een zaterdag, dat herinner ik me nog. Ik had me voorgenomen die dag geen vinger uit te steken. En ja, ik bedot mezelf natuurlijk, want des te meer werk ligt er te loeren op zondag. Maar we deden alsof. I was the queen.

Het mooiste cadeau kwam uit onverwachte hoek. Onze Noah die voorstelde om samen met mij de vuile was te triëren op kleur en vervolgens een vat wou laten draaien. Ik hoorde het donderen in Keulen en snapte nauwelijks waar al die huisvlijt van junior vandaan kwam, maar ik besliste mee te werken en wat later stond ik samen met zoonlief kanten slipjes, papa`s boxershorts en andere stinkdingen op hoopjes te leggen, begeleid van een technische was-uitleg. En hij deed dat goed ... ook al had hij maar één hand in de aanbieding, want met zijn andere hand hield hij zijn neus toe.

De week er voor was ik al getrakteerd op een nieuw naaimachientje. Het waren schone tijden. En voor ik het wist, was daar dus een extra rimpel en was ik nu de trotse eigenaar van twee vieren. Yeah.

De goede daad van Noah ... het was alsof hij wou zalven, terwijl ik niet wist dat er een wonde was. En de wonde was er en stak in zijn boekentas. De hele week was ik in blijde verwachting van een rapport, maar het kwam maar niet. Goedgelovig als ik was, trapte ik in zijn smoesjes. Op zondagavond stond ik te kokkerellen voor mijn eigen feestje, oma`s en opa in de buurt en zoonlief kwam in de dampen van de kookpotten vertellen dat hij zijn rapport had gekregen. Heel strategisch van die tieners, want ze weten dat er geen scène zou komen. In de drukte van de avond vergat ik de blijde boodschap.

Op maandagmorgen werd ik er terug aan herinnerd. Toen ik bij het ontbijt een hap van mijn boterhammetjes wou eten, vloog er een rapport over het keukeneiland. Had ik dit nu goed gezien. En zoonlief begeleidde het vliegend wonder met de woorden : nu tekenen, of anders krijg ik een stempel en heb ik middagstudie.

Maar dat was dus buiten zijn mama gerekend. Ik weigerde het onding te tekenen, zei dat ik er mijn tijd zou voor nemen. Jammer voor hem. De voordeur kletste dicht ... ik riep hem nog achterna : vanavond crisisberaad !

Het crisisberaad is er gekomen. De koppen rond de tafel, de ontgoocheling van de ouders, de heldhaftige woorden van de zoon : Ik mag nooit nikske. Wat zijn we toch vreselijke ouders, als we hem mogen geloven.

En in alle drukte van het beraad merkte echtgenoot dat de datum van het rapport al lang zijn versheidsdatum had overschreden. Hij droeg zijn rapport al meer dan een week mee in zijn boekentas.

Junior heeft te veel vrijheden gekregen en niet elk kind kan dat hanteren, natuurlijk.

Dus is het nu terug elke avond de agenda kontroleren, lesjes opvragen. De gsm en de computer gaan aan de kant tot Janneke klaar is met zijn lessen. Terug naar de lagere school. We zetten alles op alles tot aan zijn paasexamens en dan zien we verder. En dan te bedenken dat mijn ventje een waanzinnig slim kind was ... of is, met een hoge IQ ... Het zijn die slimme vogelkes die nooit veel zin hebben om te leren, natuurlijk.

En zo vervelen we ons nooit in het Droomhuis. Ha !

Enkele weken terug zijn we nog eens langs Den Haag gepasseerd. Ik blijf er bij. Den Haag is de parel aan de Hollandse kusten. Ik ben echt verliefd geworden op dat stadje.

Herinnert u zich de blog nog : Didi Dada en Wilma, deze is voor jou !, welnu ik wandelde met de dochter, arm in arm de Den Haagse Didi opnieuw binnen. Voor we het wisten, fladderde daar een zwanenzang aan woorden onze richting uit. Mevrouw, U bent terug ! Wat geweldig ! En ja, ik heb je blog gelezen !

Hier was ze dan : onze Wilma, van vlees en bloed. Het was een blij weerzien tussen twee bekenden. We werden alweer getrakteerd op koffie en veel extraatjes en veel complimentjes. Echt fun !

Met een blinkende rode zak in de hand stapte ik buiten, maar vooral met een zeer goed gevoel ! Ik sta altijd te kijken van de oprecht vriendelijke mensen aan de andere kant van de grens. I like.

En om in de Didi-sfeer te blijven ... op maandag bezochten we Het Stad. Antwerpen dus. En ook daar werd ik gedropt door echtgenoot in den Didi ... diene wilt overal van mij af zijn, denk ik. En weer veel blablabla en weer werd ik onthaald als de allergrootste Didifan die er ooit heeft rondgelopen op deze aardkloot.

En deze Antwerpse diva had groot nieuws voor mij : binnen enkele weken kan ons Krisje online bestellingen plaatsen. Jodela-ietie !

Je kon bij wijze van spreken in China een nagelknipper bestellen en laten thuisbezorgen met DHL, maar een kleedje bestellen, online, bij onze Noorderburen, dat ging niet. (tenzij je het laat leveren op een Hollands adres, euh ...) Ook niet toen de stoute baas van Didi had besloten alle Belgische wijven te nekken en de meeste filialen te sluiten in de Vlaamse velden. Maar nu zou de zon dus terug gaan schijnen en hoef ik niet meer om de haverklap naar Den Haag of Maastricht om te gaan shoppen ...

Nog zo veel te vertellen ... de afgelopen weken nog vele musea bezocht, nog vele werkjes gemaakt, nog vele fotokes gekiekt ...

Fijne week allemaal !

Krisje van het Droomhuis