Kaastaart ... enzo.

Er zijn er een paar jarig binnenkort. Ik hou van deze periode van het jaar. De meest eigenwijze schepsels van deze aardbol zijn jarig, de watermannen.

Heel mijn leven heb ik mijn sterrenbeeld met veel waardigheid gedragen. Het stond voor excentriek, kunstzinnig, humor, intelligentie, opkomen voor onrechtvaardigheid, zeer koppig. En ook zeer naïef, maar dat heb ik later met veel scha en schande moeten ondervinden. Zo goedgelovig dat het belachelijk wordt.

Bovendien heb ik het geluk dat mijn ascendant leeuw is, trotser dan trots. Of, hebben jullie mij gezien ? En, vergeet vooral niet over mijn manen te wrijven, met de richting mee. Een leeuw stamp je nooit tegen de schenen.

En ja, die twee sterrenbeelden, het geeft vaak conflicten, ze vechten om de aandacht, maar ze werken soms ook mooi samen. Enfin, ons Krisje dus, met een handleiding van 300 bladzijdes, in kleinen druk.

Ik vierde op zondag mijn verjaardag, die er binnenkort aankomt samen met onze vriend, de man van Trinny.

En aangezien operatie zwembad nog steeds aan de orde is en gezonde voeding primeert, kookte ik met de boeken van ons Pascalleke.

Vond ik daar een heerlijk dessertje, kaastaart op een bodem van speculaas.

Op zaterdag besliste ik om de taart alvast in elkaar te knutselen, een kwestie van nog steeds een plan B uit de mouwen te kunnen schudden en bij de bakker een echte taart te kunnen kopen als het zou misgaan.

En of het mis ging.

Het doel was om een springvormbodem te bedekken van speculaasbrokjes met boter. U kent dat wel. Koken op kleuterklasniveau.

Het plaatje klopte en het resultaat zag er goed uit. Ik besloot om de taartbodem in de frigo te parkeren zodat hij alvast kon opstijven. En dus pakte ik de taartvorm op en zag hoe de bodem met inhoud door de vorm viel. Godverdomme. Speculaas overal.

Een tweede poging. Ik verzekerde me dat de springvorm letterlijk had geklikt en begon opnieuw een laagje te vormen met de op hol geslagen stukjes speculaas. En ook deze keer zag het er goed uit. Ik was fier op mijn bodempje. En dus terug naar de frigo. En hopla, daar ging de bodem weer gevolgd door een explosie van vettige speculaas en een salvo aan godvermiljaarde-nondedjus.

Ik had zin om de slappe lach te krijgen, maar daar schoot ik niets mee op.

Echtgenoot die ondertussen (na al dat gevloek) bang in een hoekje van de zetel zat, kwam met een nog banger hartje kijken ... de springvorm zat ondersteboven ... Ha! Leve het simpele brein van de simpele man. Mysterie opgelost en wijle terug vertrokken met het van de muren krabben van speculaas en boter ...
Het had wel iets sensueels, al die chaotische speculaas en kaastoestanden in de keuken ... gebruik deze keer jullie eigen fantasie maar.

Deel 2 van de constructie kondigde zich aan : voeg gelatine toe aan het kaasmengsel. Als ik recepten zie met gelatine, laat ik ze meestal links liggen, want ik heb ooit mijn schoonmama laten stikken in gelatineknikkers ... een dessertje dat ons blijft achtervolgen.
Maar ik was moedig en volgde het recept. Los de gelatine op in warm water, knijp hem uit en voeg toe aan uw mengsel. Hoe harder ik kneep, hoe meer mijn handen plakten van de lijmsmurrie die de gelatine geworden was. Een grote plakboel ... die ik alsnog onder de kaas zou duwen. Het volgende moment had ik een grote harde steen in mijn romige kaasbrij ... en dus gooide ik de gelatinesteen in de vuilbak.
Tweede poging : mijn rationele brein zei, los de gelatine op in koud water. Maar ook dat zaakje vertrouwde ik niet. In mijn visioenen zag ik een taart op een bodem van gelatineblaadjes. Bwaak !
Ik gaf het op en besloot om mijn taart te maken zonder gel. Na ! Minder stevig, maar zeker zo lekker.

Op zondag werd mijn mooie, romige kaastaart ten tonele gevoerd. Ze was heerlijk. Alleen ...
Bij elke poging om met een vorkje een hap te snijden uit de punt van een taart op het bordje ... de stukken speculaas vlogen als projectielen in het rond. Speculaas in de haren, op het topje van onze neus, op het tapijt, in onze ogen ... Hilarisch ! De volgende keer mijn speculaasjes wat kleiner malen.
En bovendien had ik de eer zelf gehad om een gelatineknikker, die me toch ontgaan was, uit mijn mond te frutselen. Jezus ...

Tot zo ver het kaastaartverhaal.

Herinnert u zich nog : de Politie uw vriend ? Of liever onze vriend ? (Noah die de politie `s nacht belde met zijn poep-gsm).
Zaterdagavond, we kijken TV. Ineens ... de bel. Ik en echtgenoot kijken elkaar aan en zijn niet gehaast om de deur te gaan opendoen. En dan bonk bonk bonk op de deur. Wat nu weeral ? Ik krijg steeds minder zin om open te doen. Echtgenoot kijkt door het venster en hopla, daar volgen de gevleugelde woorden : De Politie staat weeral voor de deur ! Wat ? Toch weer niet !
Bo en ik stormen nu naar de deur ... de deur zwaait open, een hyperactieve agent steekt een hand uit en legt in Bo haar hand ... haar portefeuille. Hebde gij chance vandaag ! buldert hij nog en weg is hij.
We staan er alletwee wat beteuterd bij ... en Bo, die wist zelfs niet dat ze haar portefeuille kwijtgespeeld was.

Fijne week allemaal !

Cheesecake Krisje