En toen draaiden de meisjes mijn lieve, onschuldige zoon zot ...

Een heuglijk en memorabel moment. De mannen zijn deze namiddag naar hun allerlaatste match van Anderlecht gaan kijken. De laatste jaren gingen ze braaf kijken naar elke thuiswestrijd, ze hadden een abonnement, ze smeden zo de vader-zoon band, gedragen door de winnersmentaliteit van hun helden, bezegeld met elke keer weer een goe pak frit en een grote zak snoep.

Maar de spelers stelden dit seizoen teleur en sexy John werd terug naar Nederland gebonjourd.... maar was dit alles nu voldoende om te beslissen om voortaan de zondagen terug door te brengen met de vrouwelijke pionnen van het gezin ?

Ik denk dat er andere kapers op de kust zijn : meisjes.

Sinds zoonlief werd ondergedompeld in het grote testosteronbad is hij onherkenbaar geworden. Zijn hart slaat 150 keer per minuut, zijn hormonen vliegen uit de bocht en sport is ineens veel minder interessant. Datzelfde ventje dat op zijn zesde, als pluimpke bij KV Tervuren, voor dag en dauw zijn voetbalschoentjes stond te binden ... dat ventje moet nu een extra duwke krijgen richting voetbalveld. Jaren sprak hij enkel over voetbal, voetbal en voetbal. Hij zou spits worden bij een grote voetbalploeg, trainde tot vier keer per week.

En nu wil hij vooral scoren bij de meisjes.

Meisjes zijn een gevaarlijk iets voor opgeschoten tienerjongens. Ze nemen de controle in handen en draaien mijn lieve zoon helemaal murw. Hij neemt bussen op vreemde uren, hij gaat ineens huiswerk maken bij het vrouwelijk schoon, hij ontvangt snoeprepen (gedropt in de brievenbus). Enkele maanden terug werd er nog duchtig gegamed met de bloedbroeders op woensdagnamiddag, nu zwermen de bloedbroeders uit naar hun bloemekes om te gaan proeven van de zoete honing.

Hij is zo schattig mijn ventje. Zijn benen reiken net niet tot aan zijn oksels. Zo lang. 1 meter 80 lang en nauwelijks een heupomtrek van 85 cm. Een lieve, mooie wandelende tak.

En zo nemen we alweer een beetje afstand als moeder en weer moet ik een beetje loslaten. Nu de jonge vestaalse maagden met porseleinen huidjes hun intrede doen in het leven van de zoon, voel ik me alleen maar ouder worden met een eerder gekrakeleerde huid ...

Hij vertelt me niet veel, af en toe ontsnapt er een one-liner uit zijn mond, om me te teasen. Ik brand van nieuwsgierigheid, maar moet het meestal stellen met radiostilte.

Toen ik hem nog clean en onbedorven achtte, werd ik bruusk uit mijn droom gehaald door de brute boodschap van zijn vriendjes, op zo`n bewuste woensdagnamiddag, enkele maanden terug.

Het ging over kussen in onze vijfzit en de dees spitste haar oren en de vriendjes genoten van mijn stiekeme aandacht. Wat later vielen echter de meest brutale woorden die een moeder aanhoren kon : Mevrouw, uw zoon heeft staan muilen .... Niet romantisch staan wezen kussen of zoenen, nee ordinair staan muilen.

Het volgende moment werd het zwart voor de ogen en kon ik de vriendjes nog net duidelijk maken dat ze maar even de MUG moesten bellen ... dit was net iets te veel voor mijn tere moederhart.

Fijne week.

Krisje